Ik zorg dat ik vroeg aanwezig ben want eerst wil ik nog een paar kilometers inlopen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik jog 4 km in voordat ik van mezelf aan de koffie met paaseitjes mag. Even bijkletsen met een aantal bekenden en dan mogen we al beginnen. Na een rustige start trek ik in het tweede rondje even een sprintje om bij Frans te komen. Een halve ronde lopen we samen, dan gaat hij een shirt uitdoen in de tent en ik loop verder. In de vierde ronde trek ik weer een tussensprintje zodat ik nu nog even met Iris mee kan lopen. Na dit rondje is Iris al klaar en loop ik weer alleen.

Het tempo voer ik iets op, de tweede halve marathon wil ik sneller lopen. Maar bij de doorkomst verlies ik weer flink wat tijd omdat ik de goddelijke torso van Toli wil bewonderen. Van alle kanten. Je maakt nog eens wat mee bij de marathons van Dee-eF-Wee.

Na de zesde ronde zegt Jan Scheffer dat ik een wereldmeid ben met een wereldtijd. YES!!!! Dit soort leugentjes hoor ik graag. Dat ik daarvoor bijna de woorden in zijn mond moet leggen vertel ik er natuurlijk niet bij.

De marathon loop ik uiteindelijk in de wereldtijd van 4:03:27. Mooi met een negatieve split (4 minuten). Even omkleden en daarna wandel ik nog 3 km uit.

Morgen mag ik weer en dan reist deze wereldmeid weer lekker luxe: met auto met chauffeur.

 

Voor vandaag heb ik hetzelfde programma als gisteren: inlopen, koffie met paaseitjes, marathon lopen, omkleden en uitwandelen. Bij het inlopen begint het flink te regenen zodat ik het na 3 km voor gezien houd. Ik heb geen zin om nu al kletsnat te worden. Aan de koffie dus maar.

Ronald laat ons vandaag vanaf het fietspad i.p.v. het zandpad starten. Het zandpad is door de regen van vannacht nl. veranderd in een modderpoel. We mogen kiezen wat we de rest van de marathon willen: asfalt of modder. Ik kies voor het laatste. Het pad is best redelijk beloopbaar en het is beter voor de spieren en pezen. Na een rustig begin kom ik weer lekker op gang en krijg onderweg weinig problemen. Alleen een paar zere benen maar daar kan ik wel mee lopen. En na 7 rondes word ik ook wel een beetje moe. Toli moet er wel om lachen wanneer ik dat tegen hem zeg en maakt nog maar eens een foto van me.

De regen valt vandaag wel mee, een bui in de eerste ronde en later nog een paar buitjes. Niet hinderlijk alleen de zandpaden lijken er meer door aan mijn schoenen te gaan zuigen. Eén keer verlies ik zelfs bijna een schoen.

Ook vandaag probeer ik weer een negatieve split te lopen (waarom?????) en dat lukt. Met 3:56:47 loop ik ook sneller als gisteren. Alleen jammer dat ik net boven de 8 uur totaal uitkom. Maar daar zal ik vannacht geen seconde van wakker liggen. Na het omkleden wandelen Jos en ik nog een ronde uit en daarna voelen mijn benen weer bijna als nieuw.

 

De foto's van Jos staan hier.

Ook Toli Schanssema is weer druk bezig geweest. Bekijk zijn foto's op zijn site.

 

Toen ik hier vorig jaar liep begon de dag met allerlei kleine lastigheden. En toch ging het lopen ontzettend lekker.

Deze week startte ik ook niet goed. Ik wil twee weken veel kilometers trainen met o.a. de 65 km van Gilze en de M 2-daagse in Spier. Maar dan moet je natuurlijk niet drie dagen 's avonds bijna-ziek-maar-net-niet-helemaal en lamlendig op de bank liggen lummelen. Pas afgelopen donderdag voelde ik me weer iets beter en kon (met enige moeite) 24 km sjokken.

 

Kwamen we vorig jaar op de heenweg een fiets tegen op de snelweg, dit jaar waren dat een paar mannen die bezig waren de weg af te sluiten. Nergens werd een omleiding aangegeven. Moet je ergens naar toe? Prima, zie maar hoe je er komt. Aan een TomTom heb je in zo'n geval ook niets, die laat je rondjes rijden om naar de weg te komen waar je niet op kunt. Gelukkig heeft Jos een vrouw die kan kaartlezen dus na een rondje industrieterrein kwamen we in de buurt van Gilze. Hier mochten we nog even over een prachtig nieuw aangelegde weg rijden. Helaas stond die niet op onze kaart en ook niet in de TomTom. Toch lukt het ons om redelijk op tijd bij de start te komen.

In een overvol café krijg ik mijn startnummer en een rugzak met presentjes. Even een wandelingetje en verd....ik voel mijn kuit weer. Jos wrijft hem nog wat uit. Volgens hem voelt de kuit goed en zit het probleem tussen mijn oren. Volgens mij zit het probleem gewoon in m'n kuit. 

Kortom, alle ingrediënten zijn aanwezig voor drie mooie vlotte ontspannen rondes door Gilze e.o.

 

Aan de start van de solo-ultraloop staan 13 mannen en 5 vrouwen. Een hoog percentage vrouwen dus, dat komt niet vaak voor.

Mijn bedoeling is om flink door te lopen maar zeker niet voluit. Ik start heel langzaam. Omdat ik die rotkuit voel ga ik, zodra het mogelijk is, in de berm lopen. Dat blijf ik zoveel mogelijk doen. Gelukkig voor mij kan ik op deze manier per ronde zo'n 8 km over een mooi vlakke zachte ondergrond lopen. Het kost wel wat meer energie maar mijn kuit wordt wel ontzien en dat vind ik veel belangrijker.

Net als vorig jaar komt Lucia weer bij me fietsen. Zij heeft de opdracht om de eerste vrouw te begeleiden. Ik heb niet zo veel zin om te praten en geef dat ook aan. Geen probleem. Ze vraagt of ze bij de verzorgingsposten wat voor me moet pakken, zal ze voor me gaan fietsen om het tempo aan te geven en me uit de wind te houden? Ik sla het aanbod af. Ik heb geen hulp en geen haas nodig en bovendien vind ik het ook niet eerlijk ten opzichte van de andere deelneemsters. Zij hebben ook geen hulp.

Lucia krijgt gezelschap van nog twee mannen zodat ze met z'n drieën al keuvelend achter me aan fietsen. Het waait behoorlijk hard en soms krijgen we een regenbuitje op ons hoofd. Lucia vraagt bezorgd of ik het niet koud heb. Nee hoor, valt best mee, waarschijnlijk heeft zij het kouder dan ik.

Jan Scheffer staat langs de kant en roept dat ik eerste vrouw ben. Ja, nu nog wel, maar ik verwacht dat Majet Spoelder toch nog wel langszij zal komen. Je hebt pas gewonnen als je als eerste de volledige 65 km hebt afgelegd.

Regelmatig voel ik mijn kuit en na 3 uur lopen ben ik het zat. Bij een bankje trek ik beide schoenen uit en stop onder de hakken een stuk schuimrubber in de hoop dat dat helpt. En omdat ik nu toch bezig ben kan ik meteen even plassen. En omdat vrouwen meerdere dingen tegelijk kunnen, strik ik tegelijk mijn veters. Welke man doet mij dat na? Dit geklooi kost me een minuut of drie maar het helpt wel. Af en toe voel ik mijn kuit nog maar toch een stuk minder.

Lucia komt weer even bij me fietsen. 'Zag je net die portemonnee niet liggen?'

'Nee, zat er wat in?'

'Ja, koeienstront!'

En dan zeggen ze dat geld niet stinkt.

Wanneer ik nog een kilometer of 6 moet begin ik te beseffen dat Majet niet meer gaat komen, ik ga dus winnen. Tenzij ik nu plots een ernstige blessure oploop. Maar ik loop nu best wel redelijk lekker en besluit te gaan versnellen. Ik kan nog in de buurt van mijn tijd van vorig jaar komen maar dan moet ik wel doorlopen. Een klein stemmetje in me vraagt waarom zou je dat doen? Wat een kul! Maar een mens heeft nu eenmaal doelen nodig nietwaar? En dus versnel ik en finish ik in een tijd van 6:01:50. En dat is toch maar weer mooi een riante 10 secondes sneller dan vorig jaar. Het betere secondewerk kun je rustig aan mij overlaten. Ik doe het laatste jaar niet anders lijkt het wel.

Een eerste plaats betekent vandaag dat ik een enorme bokaal, bloemen, een handdoek en een wellnesspakket krijg. Niet gek voor 6 uurtjes je hobby uitoefenen.

Voordat we weggaan, krijgen we ook nog flesjes drinken (neem maar, we hebben meer dan genoeg), bananen en chocolaatjes (toe maar, het moet op) mee voor onderweg. Wat een verwennerij.

Met een welgemeend 'bedankt en tot volgend jaar' gaan we weer naar huis.

 

Het is nu maandag als ik dit schrijf. Ik heb een beetje stramme bovenbenen en mijn kuit voel ik niet. Zal het dan toch tussen mijn oren zitten?

 

Jos heeft nog wat foto's gemaakt: hier kun je ze zien.

Dit is het eerste couplet (retteketet).
Ik heb een potje met vet,
Al op de tafel gezet,
Ik heb een potje potje potje potje ve-he-het,
Al op de tafel gezet.

 

Ik wandel. Regelmatig. Dat doe ik al jaren. Niet snel. Niet lang. Ik ben er van overtuigd dat wandelen een goede hersteltraining is na een zware en/of lange wedstrijd. Bovendien is het goed voor me om ook wandelen in mijn training op te nemen aangezien ik van plan ben om wat langere ultra's te gaan doen. Op deze ultra's zal het best wel eens voorkomen dat ik stukjes moet wandelen en dus train ik dat ook.  Echt spannend en uitdagend is het niet want met deze korte wandelingetjes kom ik niet ver.

 

En dus was ik blij dat ik een uitnodiging van Jack Hendrickx ontving om een keer een wandeltocht samen met hem te doen. Jack is sinds kort gestopt met het marathonlopen en heeft zich op de wandelsport gestort. En als ik zijn wandelplannen zo eens bekijk denk ik dat Nederland binnenkort een ultrawandelaar rijker is.

 

 

 

 

 

Gisteren werd de 4e winterwandeling georganiseerd door de Bredase wandelsportvereniging  WIEGO. WIEGO staat voor Wandelen Is Een Gezonde Ontspanning. Ik vraag me af of het voor mij ook een ontspanning zal zijn want ik mag dan een aardig stukje kunnen joggen, wandelen is toch anders. En eerlijk gezegd ben ik wel een beetje bang voor blaren.

 

We kunnen kiezen tussen 5, 10, 15, 20, 25 en 40 km. Gelukkig heeft Jack een beetje medelijden met me dus ik hoef maar 20 km te wandelen en belooft hij me dat we het rustig aan zullen gaan doen.

Bij de inschrijving krijgen we door dat wandelen inderdaad anders is dan marathons lopen.

Je schrijft jezelf in, neemt een kopje koffie, verzamelt folders over nog te organiseren wandelingen, eet een appelflap en vertrekt wanneer je het zelf wilt. Geen startschot, geen startlijn, geen wedstrijdspanning, heerlijk. Lopen wij op onze oude hardloopschoenen, de meeste andere deelnemers zijn voorzien van stevige echte wandelexemplaren. Veel deelnemers hebben rugzakken en wandelstokken bij zich, wij niet. Maar wij lopen dan ook maar 20 km, die anderen waarschijnlijk 40 en dan ben je toch langer onderweg en heb je dus ook meer spulletjes mee te nemen. Wij zijn bijna de jongste deelnemers, onderweg komen we een paar vrouwen tegen die nog iets jonger zijn. Tijdens de pauzes drinken we weer koffie en nemen de tijd om een kom erwtensoep weg te werken en wanneer we zin hebben lopen we weer verder.

 

Blijkbaar doet Ronnie Tober ook mee want we zien steeds een grote bus langs de weg staan waar met grote letters zijn naam opstaat. Daar zal zijn eigen verzorging wel plaatsvinden?

We boffen enorm met het weer, vrijwel de gehele dag schijnt de zon. De wat?? De ZON! Echt waar. Er staat ook een frisse wind maar daar hebben we weinig last van, we lopen meestal door het bos en dus beschut.

De tijd vliegt als je het leuk hebt want voor we het weten hebben we de 20 km al afgelegd. En dat terwijl we helemaal niet hard hebben doorgelopen, we deden er 3:40 over. De volgende keer (en die gaat er zeker komen) kiezen we voor een langere afstand en lopen we ook iets sneller door maar dit was een hele mooie try-out. Zeker voor herhaling vatbaar.

En van blaren is geen spoor te bekennen.

Mijn conclusie: WIEGO

....

Pssst, heb je 't al gehoord van die van Lange?

Wa...

Ze zegt dat ze in een dip zit.

Een di...

Ja, een dip. Het gaat niet zoals zij wil. Zegt ze tenminste. Volgens mij wil ze gewoon teveel met d'r Project 108.

Proj....

Project 108, je weet wel. Wat dat ook wezen mag. Dat weet niemand behalve zij zelf.

Ik dach....

Ze zegt dat er meer mensen zijn die het weten. Heb jij er iemand over gehoord?

Ik hoo....

Nou dan!

Marietje zei nog, ze zei, ik geloof d'r niets van! Marietje weet altijd alles. ALLES!

Ja ma...

En ze zegt dat ze die sneeuw spuugzat is. Snap je dat nou? Het is toch prachtig? Kijk die kinderen eens genieten!

Ze zeg...

Ze zegt dat de fietspaden één grote ijsbaan zijn. Zeurmens.

De mar...

En dat de marathon die ze vandaag in Glimmen had willen lopen niet doorging. Nou en!?! Dan loopt ze maar een andere. Toch? Niet dan? Ja toch?

Die wa..

En anders loopt ze maar niet. Wat heeft het voor nut? Ze kan d'r geen droog brood mee verdienen. Zeker niet op haar nivo.

Het is haa..

Jaja, het is haar hobby. Precies! En daarom kan ze best even wat minder doen. Project 108 bestaat alleen in haar hoofd. Niet goed snik, echt niet, wat ik je brom.

Ik zie...

Oh, kijk, daar zal je d'r net hebben.

Hey Jannet! Hoe is het meid? Gaat de training een beetje naar wens? Zal niet meevallen hè? Al die sneeuw en de fietspaden zijn één grote ijsbaan. Vreeeeselijk! Goed hoor, dat je toch steeds weer gaat trainen. Petje af meid! Project 108 gaat gewoon goed komen.

 

André's Kromme Rijn marathon (AKRM) wordt gehouden ter nagedachtenis aan André van de Vliert. Van de site:

 

 

Ondanks de trieste aanleiding van deze loop is het toch een gezellige boel in de kantine als we aankomen. Even jezelf melden, een bijdrage geven en vervolgens aan de koffie met Jos, Björn (lang niet gezien) en Ronald (trainend voor zijn Project Zuiderzee). Ook Martin komt al snel binnen met een geinig plaatje van Fokke & Sukke over een hond. Ik zal vandaag nog meer hondenopmerkingen krijgen, leuk!

Afgelopen week heb ik tot mijn vreugde getuige mogen zijn van een prachtig winters natuurverschijnsel, nl. dooi. Ik durf het bijna niet te zeggen want volgens mij ben ik één van de weinigen die er zo over denkt, maar ik ben blij dat Nederland weer verlost is van die witte rotzooi. Hoewel in Almere nog plaatsen zijn waar je niet normaal kunt lopen omdat er nog hele ijsvlaktes liggen is het nu toch weer een stuk beter om te trainen. Helaas ging dat trainen bij mij de laatste weken om verschillende redenen niet zoals ik het me had gewenst, dus vandaag wil ik proberen mee te hobbelen in de langzaamste groep.

Hazen van deze groep zijn Wilma Dierx en Jean Pierre Gendrault, twee sympathieke mensen en goede hazen ook nog eens want de eerste 30 km loopt Wilma exact de gevraagde 6:15/km. Ondanks dat valt de groep toch geheel uit elkaar. Sommigen lopen harder en anderen juist weer langzamer zodat op het eind iedereen voor zichzelf loopt.

We lopen langs het jaagpad van de Kromme Rijn, voor mij geheel onbekend terrein. Maar wat is het er mooi. Het paadje slingert langs het riviertje, we moeten talloze bruggetjes over en onder tunneltjes door. Bos en polder wisselen ekaar af, we zien prachtige huizen en mooie boerderijtjes. Ik kan me voorstellen dat André hier graag trainde.

Na 16 km komen alle groepen samen in een grote loods en daar houdt Ann Lens een kleine toespraak voor de lopers en nabestaanden van André. En natuurlijk houden we 1 minuut stilte.

Hierna gaan we weer verder naar Cothen, maken een klein lusje en lopen vervolgens dezelfde weg terug. Ik loop nu bijna alles samen met Jean Pierre, pratend en af en toe leuke foto's makend. Het blijkt nl. dat JP best heel fotogeniek is en dat wist ik nog niet. Hij weet ook heel goed de weg ook al was er enige twijfel waar de finish ook al weer was.

 

Al met al kan ik vandaag drie positieve dingen melden:

1. ik heb weer eens redelijk lekker kunnen lopen en zelfs genieten.

2. Ben Mol noemt mij een jongedame.

3. JP heeft beloofd mijn sokken te wassen.

 

De foto's van Jos en mij kun je hier zien.

 

Ik hoop dat binnenkort een mooi bankje geplaatst gaat worden voor André waar zijn familie en vrienden kunnen zitten, aan hem denken en rust kunnen vinden.

 

Ik houd van dieren. Zelf hebben we twee huiskamertijgers maar ik houd ook van slangen, muizen, kikkers, egels, olifanten, apen, varkens, geiten, ezels, spinnen, torren, koeien, etc., etc. Noem maar op, ik houd van ze. Niet verder vertellen maar mijn droom is om later een klein boerderijtje in Drenthe te hebben met wat geitjes, kippetjes, varkentjes en schaapjes.

Dieren zijn lief, knuffelig, geduldig en enthousiast. Ze hebben maar één klein nadeeltje: ze bijten wel eens. Dat hoeft niet zo heel erg te zijn als het een vis betreft, hoewel....een piranha? Maar die ben ik met het lopen nog nooit tegen gekomen. Wel veel honden.

 

Ik houd ook van honden maar soms ook weer niet. Wel als ik niet loop, niet als ik wel loop. En daar zit hem nou net het probleem.

Een teckel? Oké. Jack Russeltjes zijn ook leuk. Golden retrievers? Ja, als ze achter een stok aan rennen. Aangelijnde honden vind ik enig. Eigenlijk zijn alle honden leuk, alleen die baasjes....

'Hij wil alleen maar spelen', als Goldie z'n grote voeten op jouw schouders zet.

'Hij doet niks hoor!', als Wodan je broek aan flarden scheurt.

'Dat doet ie anders nooit!', als Bullie je kuiten te grazen neemt.

'Het is nog maar een pup', als Rakker rakelings voor je langs schiet.

 

Wat moet ik er nou mee? Gaan stilstaan, zegt de één. Maak je klein, zegt de ander. Kijk hem niet aan, nog zo'n goede raad. Loop een stukje om, als zoveelste dooddoener.

Ja hallo! Houd op zeg, zo kom ik nooit waar ik wezen moet. Ik ben aan het trainen en wil gewoon door kunnen lopen zonder lastig gevallen te worden.

 

Je hebt gelukkig ook goede baasjes. Die houden hun lieveling even vast wanneer jij in je sportieve kloffie langs hijgt.

Ik kreeg zelfs een keer een hondenkoekje in mijn handen gedrukt. Niet om zelf op te eten maar om aan Lucky te geven zodat Lucky voor de volgende keer zou weten dat ik goed volk ben. Lucky Lucky.

Arme Jannet want Lucky wil nu elke keer een koekje.

 

Mijn eerste marathon van dit jaar. En wat voor één. Eentje die zijn naam eer aan doet: de Wintermarathon georganiseerd door de dfwrunners. 

Vele wedstrijden en trimlopen worden de laatste weken afgelast vanwege de weersomstandigheden en sneeuwoverlast. Ook in Spier ligt een flinke laag sneeuw maar gelukkig hebben de dfwrunners besloten om deze marathon toch door te laten gaan. Wel moeten alle ingeschreven deelnemers een mail sturen waarin ze aangeven dat ze zich er bewust van zijn dat het parcours volledig ondergesneeuwd is en dat je voor eigen risico loopt. Nu loop je natuurlijk altijd al voor eigen risico maar in dit geval is het inderdaad wel verstandig om misverstanden te voorkomen. Natuurlijk is deze procedure niet te realiseren voor grote evenementen maar ik vind dit een hele nette oplossing.

 

'Deze marathon is alleen voor doorgewinterde lopers met de nodige ervaring in de sneeuw' staat er ook nog als waarschuwing op de site. Ik heb wel vaker ultra's en marathons in vergelijkbare (en ergere) omstandigheden gelopen en ik heb de laatste weken mijn kilometers voor een groot deel in de sneeuw en over ijs gelopen dus ik vind mezelf voldoende ervaren om mee te doen. Het blijft natuurlijk een buitensport en dan heb je nou eenmaal niet altijd ideale omstandigheden. Daar ben ik in de loop der jaren ook achter gekomen. 

 

Echt koud is het niet, rond het vriespunt. Mijn doel voor vandaag is om een tempo aan te houden dat snel genoeg is om het niet koud te krijgen en langzaam genoeg om niet moe te worden. Ik ben nl. van plan om na de marathon nog een ronde extra te lopen om zo wat extra kilometers te sprokkelen.

 

Aan de start staat iedereen dik ingepakt in wintertight, meerdere shirts, jasje, handschoenen en muts behalve een Belg. Hij heeft alleen een hemdje en korte broek aan. Als warming-up smeert hij z'n armen in met sneeuw alsof het zonnebrandolie is.

De eerste rondes is het parcours nog redelijk begaanbaar, er zijn wel wat lastige stukken waar je alle kanten opglijdt en een stuk betonpad waar ijs opligt. Ook het laatste stuk naar de finish is slecht. Hier heeft een traktor diepe sporen achtergelaten en deze zijn keihard en glad. Met geen mogelijkheid kun je hier fatsoenlijk lopen. Bij het ingaan van mijn tweede (van de zeven met een aanloopje) ronde komt Selim naast me lopen. Hij heeft een grote prop papier in zijn neusgat vanwege een bloedneus. De rest van de marathon zullen we samen lopen. Bij de verzorgingspost nemen we uitgebreid de tijd om te drinken en te eten en vervolgens kletsen we weer een ronde verder.

Onderweg komen we een man op een step tegen, met daarvoor twee Husky's  die hem voorttrekken. Een mooi gezicht alleen vinden de Husky's ons ook erg leuk om te zien want ze komen enthousiast op ons af, bijna de man van zijn step trekkend. Achteraf hoorde ik dat Frans ook last had van de beesten, zich van schrik verstapt heeft en zijn marathon noodgedwongen heeft moeten afbreken.

De laatste drie rondes wordt het toch wel steeds lastiger lopen. De paden zijn nu geheel platgetrapt en glad. Op schuine stukken glijden we steeds weg waardoor we heel bijzondere dansbewegingen maken. Volgens Selim doe ik het helemaal niet onelegant. En hij kan het weten want ik mag nu steeds voorop lopen. Toch aardig van hem.

 

Voor de cijfertjesliefhebbers: alle rondes liepen we tussen de 35.40 en 36.00, alleen de laatste ronde deden we een minuutje sneller. En zo komt onze eindtijd op 4:10:50. Het extra rondje dat ik wilde lopen durf ik vanwege de staat van het parcours niet meer aan dus ik laat het vandaag maar bij 42 km, toch een mooie en aparte training. Die extra kilometers loop ik dan morgen wel.

 

Na de marathon blijkt dat ik ook nog steeds kan bijleren. Omdat ik geen zin heb om helemaal naar het gebouwtje van Staatsbosbeheer te lopen om me daar om te kleden, doe ik het bij de auto. En daar krijg ik het ineens ijskoud. Ik sta te bibberen en te klappertanden en mijn handen doen vreselijk zeer. En dat is niet handig wanneer je in je BH staat en graag een droog shirt aan wil doen. Met enig gehannes en hulp van Jos is het me uiteindelijk toch gelukt. Die handen bleven hierna nog een dik half uur pijnlijk maar inmiddels is al het leed weer geleden. Een leermomentje. De volgende keer loop ik dus toch maar even naar een warmere plek.

 

Hier zijn de foto's van Jos.

Nog meer foto's op de site van Toli Schanssema.

 

Wist U dat:

-ik sinds 30 november 2009 een nieuwe baan heb

-ik nu een kantoormiep ben met een echte 'van 9 tot 5 mentaliteit'

-dat wel even wennen is.

-ik ook mijn oude baan nog gedeeltelijk doe

-dat niet lang meer gaat duren

-ik daar niet rouwig om ben

-ik op woensdagavond 27 januari om klokslag 23.00 uur na 16½ jaar trouwe

 dienst met een grote blije grijns de apotheekdeuren achter me dicht ga trekken

-ik in mijn lunchpauze met een stapel boterhammen in mijn vuistje ga wandelen

-mijn nieuwe collega's me daarom nu al een beetje vreemd vinden

-zij nog niet eens weten wat ik in mijn vrije tijd doe

-ik dat ook niet zo goed durf te vertellen

-ik afgelopen maandag tijdens mijn lunchwandeling ben uitgegleden

-ik daarbij een gekneusd achterwerk opliep

-ik nu nog best stijf ben door die val

-er verder niets aan de hand is

-ik in Winschoten een tegoedbon won voor een paar Asics schoenen

-ik die nu ingeleverd heb

-de winkelier zo aardig was om mij mijn eigen merk te laten uitzoeken

-U deze foto's hier kunt zien.

 

In 2006 liep ik een marathon 5-daagse in Duitsland. Elke dag werd voor de start een uitslagenlijst van de voorgaande dag opgehangen met daarop ook een tussenstand van het totaalklassement. De laatste dag ontbrak deze echter. Op mijn vraag wat hier de reden van was, was het antwoord dat het eindklassement toch niet meer kon veranderen. Een vreemde reden vond ik en het was ook nog eens niet correct. Ik lag op dat moment derde, een paar minuten achter mijn voorgangster. Volgens coach Jos, die dat soort dingen altijd veel beter bijhoudt als ik, was het gat tussen nummer twee en mij ongeveer vier minuten. Deze gang van zaken irriteerde mij dusdanig dat ik in laatste marathon zo hard doorliep als ik maar kon en zeven minuten voor de concurrente finishte. Waarbij ik bewees dat het klassement nog wel degelijk kon veranderen want ik werd dus uiteindelijk tweede in het eindklassement met drie minuten voorsprong op de ex-nummer twee.

Prijzen waren er niet te winnen, mijn prijs was dat ik me niet gek had laten maken en voor mezelf had bewezen dat ik het best mijn benen kon laten spreken. Wie het laatst lacht heeft veel plezier.

Jenni de Groot won deze 5-daagse bij de vrouwen.

 

Sinds deze wedstrijd is er veel veranderd. Ik ben meer, sneller en verder gaan lopen. Maar mijn instelling van toen is niet veranderd: ik geef niet snel op want een wedstrijd is pas ten einde als de volledige afstand is afgelegd.

 

Waarom vertel ik dit? Omdat ik aan bovenstaand gebeuren terug moest denken toen ik begin deze week op de site van het ultraplatform keek. Daar stond de lijst van de beste Nederlandse 6 uurprestaties op. Onder voorbehoud, staat er keurig netjes onder, want er komt nog een 6 uursloop in Epe. Waarom dan nu al een overzicht, vraag ik me af? Net zoals dat uitslagen pas na de finish worden opgemaakt, maak je jaarlijsten ook pas op als alle wedstrijden zijn gelopen.

Hoewel ik gek ben op cijfertjes, hoeven dit soort lijstjes voor mij niet. Ik lees ze en neem het ter kennisgeving aan. Maar dit lijstje vond ik eigenlijk wel leuk. Het was precies dat duwtje in de rug dat ik nodig had om toch mee te gaan doen in Epe, hoewel ik het eigenlijk niet meer van plan was. 

Hoewel ik het eigenlijk niet zinvol vind om tussenstanden van een 100 km met andere wedstrijden te vergelijken wordt dat in het overzicht bij de mannen wel gedaan. Voor de volledigheid heb ik dus zelf maar even gekeken hoe dat bij de vrouwen zou zijn geweest. Mijn afstand na 6 uur in Winschoten is iets meer dan 62 km geweest, Henriëtte Klomp heeft daar bijna 62 km afgelegd na 6 uur. Het zou mijns inziens dus netjes zijn geweest als dat ook was genoemd. Tijd dus om de benen weer te laten spreken.

 

Twee jaar geleden liep ik ook in Epe. Ook toen liepen we in de vijfde baan en waren de rondes 421 meter lang. Nu waren de rondes 429 meter, niet omdat de aarde door de opwarming uit is gezet maar omdat de baan vernieuwd is. De baan is volledig sneeuwvrij, er ligt alleen een reepje sneeuw in baan 3 en 4 maar daar hoeft vandaag niemand te lopen. De laatste weken heb ik niet echt veel getraind. Mijn langste duurloop was 25 km dus ik ben wel zeer benieuwd hoe ik het er vanaf ga brengen. De eerste uren is het redelijk druk maar na een uurtje of 3 wordt het rustiger. Ik babbel wat met sommigen maar loop het meest lekker alleen. Al na 2 uur lopen voel ik dat mijn teen bijna in een kramp schiet. Het trekt vrij snel weer weg maar in de komende uren voel ik steeds her en der kleine spiertrekkingen, vooral in mijn kuiten. Na een uurtje of 5 zie ik de enige Noorse deelnemer op de grond liggen kermen. Hij heeft kramp. Een/zijn(?) vrouw schiet hem te hulp waarna het gekerm nog luider wordt. Ik ben dus gelukkig niet de enige met kuitproblemen. Het zal de schuld van de baan wel zijn of van de frisse wind die er staat? Het ligt vast niet aan mijn gebrek aan training, toch?  Een paar rondes verder huppelt de Noor alweer vrolijk rond alsof er niets is gebeurd. Uiteindelijk zal hij derde worden.

Mijn kuiten protesteren in het laatste uur heftig. Ik heb er ook voor het eerst in mijn leven geen idee meer van hoe ver ik heb gelopen. Dat is me nog nooit overkomen. Ik heb niet echt het idee dat ik heel langzaam loop maar hoe ik ook reken ik kom steeds weer tot een verwachtte eindafstand van krap 63 km. Een paar keer zegt iemand tegen me dat ik nog zo soepel loop maar voor mijn gevoel stamp ik als een Donald Duck op klompen over de baan.

Gelukkig zijn 6 uurtjes zo voorbij en kan ik tegen het hek gaan leunen want ik wordt duizelig en een beetje misselijk. Mijn handen zijn weer gezwollen en zien eruit als dikke vleesklompen. Na het opmeten van de restmeters strompel ik naar de kantine. Omkleden kan ik me niet want steeds moet ik mijn kuiten strekken om kramp te voorkomen. Wanneer ik eindelijk richting kleedkamer wil lopen wordt ik tegengehouden door iemand van de organisatie. Ik moet in de kantine blijven want de prijsuitreiking gaat beginnen. Ik schijn tweede te zijn geworden met 64,361 km. Dat valt me nog niet eens tegen. Jammer genoeg kom ik met die afstand 87 meter tekort voor een nieuw PR. Had ik dat maar geweten....dan had ik het ook niet gered.

Maar met deze training kom ik eindelijk wel weer eens op een acceptabel weektotaal van 114 km. Een mooi begin van een hopelijk net zo'n mooi nieuw loopjaar als 2009.

 

Nog even terug naar de lijstjes. Epe is dus ook een loopje om in te lijsten gebleken want Majet Spoelder (66,249 km) en ik (64,361 km) komen nu op een 2e resp. 4e plaats te staan. Ook Erwin Borrias komt met zijn 68,790 met stip binnen in de top 10 van de mannen.

Lijstjes? Nee, niks voor mij. Ze kosten me te veel tijd, tijd die ik liever besteed aan een lekkere duurloop.

Met dank aan de redactie van het ultraplatform voor de inspiratie en motivatie.

 

Foto's van Jos vind je hier.

 

Tot slot wil ik iedereen, mede namens Jos, een heel gezond, blessurevrij en mooi 2010 toewensen.

Tot ooit!