Dit is het dan, mijn herinnering van Steenbergen. Een handdoek en een zilveren medaille en natuurlijk een hoofd vol met indrukken. Ik liep 188,228 km, werd 2e Nederlandse vrouw in een wedstrijd die een NK genoemd werd maar waar voor mijn gevoel iedereen een handdoek als herinnering kreeg en de Nederlandse vrouwen allemaal nog een medaille extra. Alleen mochten wij met z'n drieën nog uitmaken wie welke kleur kreeg. Ik mocht de zilveren mee naar huis nemen. Een mooie kleur en ik had hem nog niet van een NK 24 uur. Hij gaat bij de verzameling en misschien word ik er ook nog wel eens blij mee. Niet omdat ik liever een gouden had gewild maar omdat ik liever tiende in een goed bezette wedstrijd wordt dan bij de eerste drie te eindigen in een wedstrijd waar maar drie deelnemers zijn.

 

Die 188 km is veel minder dan waar ik op gehoopt had maar dat maakt me niet zoveel uit. Ik ben geen robot die op bestelling even een goede wedstrijd loopt en deze dag was niet mijn dag. Waar het aan lag? Ik was de laatste 8 uur misselijk door de kou en het -voor mijn gevoel- benauwde weer. Kon niet meer eten en drinken en was dus totaal leeg. En als je dat bent heb je met alles moeite. Het parcours met de vele scheefliggende klinkers, bochten, het schelpenpaadje, de hobbelige matten waar ik steeds bijna over struikelde en de zere benen die ik door de scheve weg kreeg gingen me irriteren. En de DJ had geluk dat ie ver van het parcours stond anders had ie nu zijn apparatuur naar de reparatie kunnen brengen. Daar staat tegenover dat de organisatie perfect is en de vrijwilligers zijn geweldige mensen die je in iedere ronde een hart onder de riem steken. Daar ligt het niet aan.

Ik ben tevreden....denk ik. Maar daar ben ik nog niet helemaal uit. Een NK waar maar drie deelnemers zijn hoeft voor mij niet. Mijn afstand valt me nog mee en ik liep zelfs nog een PR op de 100 mijl. Maar deze dag heeft me wel gesterkt in mijn besluit dat ik hier voor het laatst mee heb gedaan. Dat heeft me zelfs op de been gehouden (tussen de rustpauzes door). Dit was mijn laatste deelname in Steenbergen, mijn laatste NK 24 uur. Drie maal is genoeg. Twee keer goud en één keer zilver is een mooie score....denk ik.

Eind deze week zal ik een langer verslag schrijven over hoe ik mijn dag heb beleefd.

'Goed, dan gaan we beginnen. Gaat U maar lopen, dan filmen we U van de zijkant. Als ik claxonneer mag U stoppen'.

En dus zet ik me gedwee in gang. Anders ben ik nooit zo volgzaam maar nu doe ik netjes wat de chauffeur me opdraagt.

Een cameraman zit op de achterbank achter in het busje en filmt me.

Ik blijf netjes lopen tot ik de claxon hoor en ik mag stoppen. De mannen overleggen. Een gordijn wordt voor de ramen weggeschoven en een nieuwsgierige bewoonster blikt naar buiten. Ze ziet een busje van Omroep Flevoland en een vrouwtje in een paarse jas die gefilmd wordt. Het busje zet zich weer in beweging en ook het vrouwtje in de paarse jas gaat verder. Jammer voor haar dat we weer zo snel weggaan maar ze heeft vanavond wel een nieuwtje voor haar man. 'Dat vrouwtje dat hier altijd langs rent is vandaag gefilmd!' 

'Oké een beetje naar de rechterkant, harder rijden Rick! Zo hard ook weer niet, langzamer!'

We lopen onder de snelweg door, nog steeds op mijn trainingsparcours, en dan het bos in. Daarna weer stoppen om een paar opnames te maken als ik langs kom lopen.

'Ietsje terug en kom maar! Vlak langs de camera! Ja, mooi zo'.

Cameraman achter de paardenbloempluisjes en ik erlangs. Als ik nou heeeeel hard loop zullen dan die pluisjes wegwaaien? Maar ik gedraag me en jog rustig voorbij. Ik ben per slot van rekening ultraloopster en geen hardloopster.

'Nou die kant nog even op. Mooi, dat staat er ook op. Wat loop je soepel, nu begrijp ik dat je het zo lang volhoudt', hijgt hij wanneer hij 100 meter achter me aan gerend heeft met de zware camera in zijn hand.

Een paar meisjes beginnen spontaan te giechelen als ze de camera zien. Zij zullen er zonder pardon uitgeknipt worden.

Nog een paar opnames waarbij ik de bocht om moet komen lopen en daarna nog een stukje achter het busje aan met de cameraman in een ongemakkelijke houding op zijn knieën in een klein hoekje achter in het busje. Ik voel me alsof ik op kop van een belangrijke marathon loop.

Hierna volgt nog een interview. Opstellen op het grasveld aub.

'Iets naar rechts anders groeit er een boom uit Uw hoofd'. De camera moet nog wat lager en de interviewer moet door zijn knieën zakken want anders moet ik naar hem omhoog kijken en dat is weer niet mooi op de tv.

'Prima zo, begin maar'.

Ik geef netjes antwoord op de vragen terwijl ik een beest op mijn been voel kriebelen. Krabben kan nu even niet dus net doen of je niets voelt en gezellig babbelen over het ultralopen en een NK, dat er niet komt, enzo.

Daarna zijn we klaar en nemen we afscheid, zondag kom ik op de tv van Flevoland. Voor heel even wereldberoemd in de polder.

 

Bovenstaand stukje was een deel van mijn training van afgelopen donderdag. Het resultaat van deze 2 km zie je in de volgende 1 minuut en 43 seconden: klik hier.

 

EDIT: Vandaag (zondag) is bekend geworden dat er toch een NK 24 uur gehouden gaat worden.

 

Een ieder die eerder bij Willem in Limburg heeft gelopen weet

-dat dit heel slecht voor de slanke lijn is, vandaar Limburgs Lekkerste.

-dat je dan een prachtig parcours voorgeschoteld krijgt, vandaar Limburgs Mooiste

-dat je dan elk heuveltje van Limburg minstens één keer op en af bent gelopen, vandaar Limburgs Zwaarste.

Deze loop heeft dus echt alles, vandaar dat ik het Limburgs All inclusive noem. Wel zo handig want dan hoef ik niet steeds weer te schrijven hoe goed de verzorging was, hoe mooi het parcours was en hoe zwaar het was. Over de piepende draaihekjes en klaphekjes zal ik het ook niet hebben, evenmin als over die verdraaide trappen. Waar ik het wel over wil hebben is dat Willem en Annemarie echt weer alles uit de kast hebben getrokken om er een onvergetelijke dag van te maken. Aan niets ontbreekt het de lopers. Als ik dan echt wat moet verzinnen had het van mij wat warmer en droger gemogen. Maar dat kan niemand regelen, zelfs Willem en Annemarie niet.

 

Ik zie deze 100 km weer als een training. Een mooie, pittige lange duurloop. De langste voor....ja voor wat eigenlijk? In elk geval voor de 48 uur van Bornholm op 8 t.m. 10 juni. En voor Steenbergen? Ik ben bang dat er geen NK voor vrouwen gehouden gaat worden, gezien het aantal inschrijvingen tot nu toe. Maar het is voor mij nu ook te laat om nog iets anders te plannen. Steenbergen is wel dichtbij en dat is ook niet onbelangrijk. Eerst hier maar eens kijken hoe die 100 km gaat en dan ben ik nog ruim op tijd om me in te schrijven.

 

En het ging goed. Het ging heel goed, ontspannen en soepel. Ondanks de regenbuien, de hagelbui en die ene onweersklap. Ondanks de zeker 20 plaspauzes die ik moest houden. En ondanks de modder die òf met kilo's tegelijk aan je schoenen bleef kleven òf die het parcours in één grote glijbaan veranderde òf je tot je enkels omvatte en die probeerde je schoenen te bemachtigen (mooi niet gelukt!). En ondanks de kou, zeker als je even stil had gestaan bij de verzorgingsposten om een lekker stuk vlaai op te eten want dat is uitstekend hardloopvoer. De chips, boterhammen, ontbijtkoek, dropjes, wafels, koekjes, cola, sinas, water en alles wat ik nog vergeet om op te noemen smaakten ook goed.

Het lopen ging ook goed dankzij de uitstekende uitgepijlde route. Foutlopen kon alleen als je zelf niet goed oplette en dat deed ik 2x. Maar daardoor heb ik wel het dorpje Eijs kunnen bewonderen. Stom van mezelf want ik ben hier met de wandelvierdaagse al geweest en wist dus dat we dat zandpad linksaf hadden moeten nemen en niet de lange drukke asfaltweg moesten volgen. Nieuw dit jaar waren de verfstippels als aanvulling op de pijltjes. Dat maakte het nog extra duidelijk (en extra stom van mezelf om fout te lopen).

Ook nieuw dit jaar was het laatste stuk van de route. I.p.v. vlak asfalt heeft Willem als uitsmijter nog een 2 km lang modderpad gevonden met uiteraard een trap erin. Dus als je denkt dat je alles hebt gehad kun je daar je allerlaatste kleine beetje energie nog kwijt. Ik vind het een verbetering dus wat mij betreft blijft het zo. 

 

Tot mijn grote verassing stond er 6 km voor de finish een vrouw die me enthousiast aanmoedigde en me bij mijn naam noemde. Wie was dat nou? Het bleek Anne te zijn, helemaal hiernaar toe gekomen om me aan te moedigen. Echt geweldig.

Anne, nogmaals bedankt. 

 

 

 

 

 

 

 

Jos mocht dit jaar van Willem op stap met Jet. Zij hebben samen alle pijltjes van de eerste 25 km opgeruimd. Daarbij heeft Jos door het glijden in de modder een spierverrekkinkje opgelopen en nu loopt ie dus moeilijker dan ik. Ik heb alleen een klein beetje stramme bovenbenen.

Als herinnering krijgen alle deelnemers dit jaar een handdoek met daarop je naam en de afstand waar je je voor hebt ingeschreven, een extra motivatie om die afstand ook daadwerkelijk uit te lopen.  Hemelsblauw, zo had ik de lucht vandaag ook graag willen zien maar je kunt niet alles hebben. Van Willem krijg ik nog een Limburgse vlaai omdat ik de eerste vrouw op de 100 km ben. Ik wist niet dat dit een wedstrijd was? Hij smaakt naar meer, net als dit mooie loopje.

Oja, ik heb 12.53.41 genoten.

Kijk eens Duck, daar heb je er weer een paar.

Waar?

Voor je, oen! Kijk dan goed.

Wat zijn dat dan?

Weer van die vreemde eenden in de bijt. Komen helemaal hier naar toe wandelen met die rare dingen aan hun voeten. Terwijl er toch genoeg water is om te zwemmen.

Stom ja. Waar gaan ze dan naartoe?

Weet ik veel, volgens mij lopen ze gewoon een rondje. Ze zijn begonnen in Woerden en eindigen daar ook. En dan kwekken ze 30 km lang met elkaar.

Woerden? Dat zijn toch mannetjeseenden? Wat doen die wandelaars daar dan? Snappik nie?

Die ene vind het leuk en neemt dan die andere mee. Vereende krachten zeggen ze. Die andere is een ultraloopster en die traint weer eens voor zo'n lange loop. Uitsloofster.

Wat gaat ze doen dan?

Oké, dan kijk ik gelijk even of er nog wat te eten is.

 

Foto's van onze wandeling in Woerden: hier.

 

Elk jaar heb ik een paar wedstrijden waar ik goed zou willen lopen. De rest is bijzaak. Ook dit jaar is dat weer het geval. Toch zijn er dan vaak wel tussendoorwedstrijdjes die dan ineens goed blijken uit te vallen. En ook dat is dit jaar weer het geval.

Starten zonder speciaal doel bevalt mij het beste. Gewoon beginnen en dan maar zien hoe je je voelt. Zo heb ik het deze keer ook weer in Gilze gedaan. Deze ultraloop is onderdeel van een pittige trainingsweek en ik verwacht er dan ook niet zo veel van. Bovendien ben ik afgelopen woensdag met mijn antibioticakuur begonnen en sindsdien is het oorlog in mijn toch al gevoelige darmen. En daarbij maakt het niet uit of ik stilzit of aan het lopen ben dus ik kan net zo goed naar Gilze gaan. Wat kan me gebeuren? Misschien moet ik de bosjes in voor wat rappe kak, zoals Jack het zaterdag benoemde tijdens onze wandeling. So what? Dat moet ik wel vaker dus dat heb ik al getraind. Het allerergste wat er kan gebeuren is dat het niet lekker gaat en dat ik moet uitstappen. Als dat alles is? Dat zou dan ook geen ramp zijn.

Lastig is het wel als je zo vaak naar de wc moet maar ik moet niet zeuren. Deze ultraloop is georganiseerd door de Stichting de Lotgenoten. En voor wie niet weet wie dat zijn: dat zijn (ex)kankerpatiënten. Ik heb alleen maar een beetje buikpijn, ik weet waardoor het komt en ik weet dat het volgende week weer voorbij is. Dus schoenen aan en gewoon gaan lopen. 

 

Het parcours is veranderd t.o.v. de voorgaande jaren. Dit jaar lopen we 6 rondes en daarmee 62,5 km. Het rondje bevalt me wel, niet al te lange rechte stukken en grotendeels langs landerijen en een stuk bos. Het weer werkt ook nog eens mee en is voor mij vrijwel ideaal. Het zonnetje schijnt volop en daar loop ik toch al een stuk lekkerder door. Dat blijkt ook wel want de eerste ronde gaat in 54 minuten. Veel te hard! Maar de tweede ronde gaat zelfs nog harder. Dat is echt niet de bedoeling maar het lukt me niet om het tempo te laten zakken. Dit tempo voelt goed dus dan moet ik het er maar mee doen. Precies zoals de bedoeling was. Beginnen en zien hoe het gaat. Het gaat dus ontzettend goed.

In de vierde ronde krijg ik wel buikpijn en mijn kuit voelt ietwat stijf. Een extra beker water en aan de andere kant van de weg gaan lopen verhelpt de stijve kuit en de buikpijn verergert niet dus ik vind het prima. De vijfde ronde verloopt weer zonder problemen. Na 5 rondes hebben we 52 km gelopen en ik heb daar een tijd van 4.26. Trek daar 2 km  (±10 minuten) vanaf en mijn 50 km PR is vandaag flink verbeterd. En in de vorige ronde had ik mijn marathontijd al bijna geëvenaard. Een prettig idee hoewel ik er verder niets aan heb.

De laatste ronde is een twijfelgevalletje. Moet ze wel de bosjes in of toch niet? De benen voelen nu ook wel wat zwaarder dus ik ga wat langzamer lopen. Dat lukt nu moeiteloos. En wat maakt het uit of ik er een minuutje sneller of langzamer over doe? Ik loop toch al boven verwachting goed en daar ben ik superblij mee. En ik ben nog superblijer met hoe het gegaan is want zonder sanitaire stop weet ik toch maar mooi die 6 rondes te volbrengen. En daar had ik 5 uur, 20 minuten en 53 seconden voor nodig. Had me dat vooraf verteld en ik had je hard uitgelachen. Deze rappe kakmadam is dus uiterst tevreden. Ze werd ook nog eerste vrouw en 6e overall.

 

PS De antibioticakuur lijkt aan te slaan. De plek op mijn been wordt sinds vanmorgen minder. Dat is toch wel een opluchting voor me. Nog vijf dagen slikken en dan is Jannet weer zo goed als nieuw.

Nee, ik bedoel jou natuurlijk niet. Ik bedoel dat beest dat me gegrepen heeft, in mijn been beet, zich vol zoog met mijn kostbare bloed. Dat beest dat me infecteerde met de bacterie Borrelia burgdorferi, een engertje. Gelukkig gaf hij me ook de Erythema migrans, een grote rode kring aan de achterkant van mijn bovenbeen. En daarom ging ik maar eens naar de dokter, daar was ik al heel lang niet meer geweest. Wel een raar tijdstip om nu gebeten te worden door een teek maar waarschijnlijk is het al lang geleden gebeurd want een Erythema migrans kan ook pas heel laat te voorschijn komen. Een antibioticakuur mag er nu voor zorgen dat ik geen andere enge nare verschijnselen van de ziekte van Lyme ga krijgen. 

Nou maar hopen dat ik geen bijwerkingen van die antibiotica ga krijgen en dat ik zondag wel in Gilze kan lopen. Of zal ik nog even wachten met die kuur? Ik ben al lang besmet dus die paar dagen maakt dan ook niet meer uit. Aan de anderen kant: Lyme kan heel nare klachten geven en mijn gezondheid is het belangrijkste.

En dat alles door dat kleine rottige beestje, de teek. Kreng!

Op maar liefst vijf plaatsen in Nederland kun je dit weekend een (ultra)marathon lopen. De Galgenbergmarathon heeft niet geleden onder deze overvolle kalender. In januari was al het maximum aantal deelnemers van 80 overschreden en werd er een wachtlijst opgesteld. Niet zo gek want deze loop heeft de afgelopen jaren bewezen dat hij er wel degelijk mag zijn. Een schitterend parcours dat zeker niet licht genoemd mag worden, voor 90% onverhard en vele klimmetjes.

Er wordt in 4 groepen gelopen, allen met een verschillende snelheid. Ik ga met de minst snelle groep mee. Omdat ik vandaag vooral wil genieten, rustig km's wil maken en omdat ik morgen weer een marathon mag lopen. Groep 4 is ook nog eens een leuke groep met vele bekende gezichten. Starten in deze groep heeft voor mij ook het voordeel dat ik nu wat kan spelen met mijn snelheid en dat ik die trap op de Grebbeberg op kan rennen. De trapbeklimming van groep 4 is hier te zien:

 

 

Alleen jammer dat ik me bovenaan realiseerde dat ik vergeten ben om de treden te tellen. In elk geval waren het 36,4 hoogtemeters want dat stond op de onderste trede.

In totaal hebben we 5.07.36 over deze marathon gedaan. Geen beste tijd maar dat was ook niet de bedoeling. Wel ruim 43 km volop genoten en dat was wel de bedoeling.

 

 

 

 

 

 

 

Finish, samen met Ruud Verhoef.

 

Een marathon waarvan je zou willen dat hij niet zou bestaan, nl. ter herinnering aan André van de Vliert die in 2009 veel te vroeg is overleden. Ook hier wordt in verschillende groepen met een verschillend tempo gelopen. Bij het 16 km punt wordt André van de Vliert herdacht bij het bankje dat hier na de eerste editie van de AKRM is geplaatst.

 

Ook vandaag wil ik met de minst snelle groep mee met het plan om rustig mijn kilometers te lopen. Maar dat plan is verschrikkelijk mislukt. Al snel loop ik naast een vrouw die me heel bekend voorkomt maar waarvan ik dom genoeg de naam kwijt ben. Het blijkt Ida Verduin te zijn, de Nederlands recordhoudster op de 100 km. Al kletsend lopen we samen door en lopen dus ineens ver voor de groep uit. Op de smalle paadjes langs de Kromme Rijn beleef ik weer de tijd van vroeger. Toen liep ik ook altijd achter Ida. Alleen was toen het gat tussen ons groter dan nu.

Het lopen gaat best lekker en dus lopen we door en halen bij de 2e verzorgingspost een sneller gestarte groep in. Daar lopen we dan maar mee verder. Voor mij gaat het behoorlijk snel, sneller dan mijn bedoeling was. Maar als ik dan ook nog een stuk met Pradeep Hoogakker mag meelopen vertik ik het om langzamer te gaan. Morgen heb ik toch een rustdag. Voor wie het niet weet: Pradeep Hoogakker is de man die 3100 mijl (5000 km!) liep in 53 dagen. Een man waar je alleen maar heel veel respect voor kunt hebben en hij is ook nog eens heel erg sympathiek.

Ida, Nitish, Pradeep en ik lopen het laatste stuk samen maar 3 km voor de finish gaan Ida en Nitish er vandoor. Pradeep en ik lopen iets rustiger door.

Door het haaswerk van Ida heb ik minder lang genoten dan gisteren maar zeker niet minder genoten. Voor de statistieken: mijn tijd was 4.18.22 over 44,2 km. Het kan ook 44,4 km geweest zijn of misschien wel 44 komma iets anders. Ik heb verschillende afstanden horen noemen dus ik houd het voor het gemak maar op 44,0 km.

En klaar is Kees Jannet! Alle 7 rondes van Heel de Heuvelrug zijn volbracht en daarmee ook mijn mini projectje.

 

Op 27 februari liep ik ronde 3. Deze is 37 km maar omdat er wegwerkzaamheden waren moest ik een stukje omlopen en ik ben nog even een stukje anders gelopen omdat ik naar de pyramide van Austerlitz wilde. Die had ik nog nooit gezien. Begonnen in Zeist en van-daar dus eerst met een omweggetje naar de pyramide. Leuk om een keer gezien te hebben maar ik vond de pyramides in Egypte toch wel een stuk indrukwekkender.

Daarna door naar Woudenberg via een stuk al bekende weg want dit is de overlap met ronde 4 maar dan in tegengestelde richting. Via Maarn en van daaruit door het bos naar Driebergen. Bovenlangs een stukje langs de snelweg maar toch door het bos. Daarna via een omweg naar Slot Zeist. Dat had ik ook nog nooit gezien. En van daaruit weer via het bos naar mijn beginpunt en daarmee kwam ik op 39 km. 

De route staat hier en de foto's hier.

 

Ronde 2 liep ik op 2 maart. Deze ronde is 29 km. Maar omdat ik onderweg een heel leuk trappetje zag heb ik daar nog even extra op getraind. Limburgs Zwaarste staat dit jaar weer op het programma en daar kom je heel wat van die trappetjes tegen. Samen met nog een ommetje vanwege -alweer- wegwerkzaamheden heb ik ruim 32 km gelopen. En dat waren hele mooie kilometers, op een paar kleine stukjes na die vlak langs de snelweg gingen. Het was heerlijk rustig op straat, ik kwam bijna niemand tegen en dat vind ik helemaal niet erg. Vandaag veel bos, een beetje heide, een klein stukje bebouwde kom van Maarn en ietsiepietsie van Doorn, landerijen en het zwerfsteneneiland bij Maarn. Mooi!

De route staat hier en de foto's vind je hier.

 

Tot slot deed ik vandaag, 6 maart, het langste rondje van allen, ronde 1 van 44 km. Weer op redelijk bekend gebied want hier in de buurt wordt ook altijd de Galgenbergmarathon gelopen. A.s. zaterdag kom ik hier dus ook weer. Maar eigenlijk viel het me vandaag een beetje tegen. Veel asfalt en redelijk vaak langs wegen waar ook auto's langskomen. De andere rondjes gingen meestal over smalle fietspaden en was het merendeel onverhard (of kon ik een onverhard alternatief pad nemen).

Toch heb ik wel een aantal dingen gezien van de Galgenbergmarathon zoals Kwintelooijen, het kasteel in Amerongen en de Graftombe van Nellestein.

De route kun je hier zien en de foto's hier.

 

Hiermee is dus mijn projectje ten einde. Ik heb er veel plezier aan beleefd, heb een aantal mooie kilometers gelopen, mooie bekende en onbekende dingen gezien en nieuwe ideeën opgedaan.

Eerder al schreef ik een stukje over marathondatums sparen (klik). Die datums spaar ik nog steeds. Zelfs op de 100 marathonclub worden de datums geteld maar welke datums je nog moet moet je zelf bijhouden. Blijkbaar heb ik dat niet helemaal goed gedaan want volgens de 100 mc zou ik er nu 160 hebben maar volgens mijn eigen administratie heb ik er 156. Wie er dus even niets te doen heeft mag het voor me uitpluizen want zover gaat mijn liefde voor dat sparen nou ook weer niet dat ik alles na ga kijken.  

Als ik dit jaar ga lopen wat ik van plan ben om te lopen krijg ik er maar heel weinig datums bij. Maar vandaag heb ik wel mooi die moeilijke 29 februari gescoord! Speciaal op deze datum organiseerden de DFWrunners de Schrikkeldag Marathon. Sjoerd had 29 februari nl. ook nog niet.

 

Afgelopen maandag liep ik ronde 3 van Heel de Heuvelrug (39 km) waarna ik dinsdag zwak ziek en misselijk werd. Of dat met elkaar te maken heeft? Ik denk het niet. Met moeite wist ik er dinsdag een 5 km anti hoofdpijnloopje uit te persen maar dat hielp niet en 's avonds rolde ik dus heel vroeg mijn bed in, hopend dat ik wel de marathon zou kunnen lopen maar ik had er een hard (en pijnlijk) hoofd in. Woensdag voelde het koppie toch weer een heel stuk beter en op een lichte hoofdpijn na voelde ik me goed genoeg om de marathon te gaan lopen. Eerst even een flink ontbijt wegwerken en dat heb ik geweten want dat ontbijt zette meteen mijn darmen op een overenthousiaste manier aan het werk.

En dus stond ik zonder enige overtollige ballast in mijn lijf om 11 uur aan de start van de Schrikkeldag Marathon. En als ik er dan al na een halve ronde lopen ook eindelijk eens aan denk om die Herzogkousen van me op te trekken staat niets me meer in de weg om vandaag een vlotte duurloop van 42,2 km te lopen.

Ondanks de malaise van gisteren gaat het lopen prima. De hoofdpijn trekt al snel weg, mijn darmen houden zich rustig en verder krijg ik ook geen nieuwe problemen. Ook geen man met een hamer, wel ééntje met een uitgestoken been omdat die het niet leuk vond dat ik hem inhaalde. Deze persoon beweert een trouw lezer van mijn weblog te zijn maar hij loopt al 2 blogs achter. Ik zal geen naam noemen maar zijn voornaam is dezelfde als die van mijn man.

Mijn eerste halve marathon leg ik in 1.52 af en de tweede in 1.51 wat een eindtijd oplevert van 3.42.59. Een negatieve split van 1 minuut maar dat is vast die kousenophijstijd, dus mooi constant gelopen.

Tevreden, lekker gelopen, geen hoofdpijn meer en een datum gescoord. Wat wil een mens nog meer.

 

Natuurlijk was Toli Schanssema ook weer van de partij om foto's te maken, die kun je zien via zijn site.