De pijn verdwijnt, de prestatie blijft.
(Jos Lange)
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Jannet Lange
 
 
PR's:
        : 3:34:32 (Utrecht, 2011)
             (3:34:16, Roelofarendsveen, 2012)
50 km   : 4:21:39 (Glimmen, 2011)
100 km  : 9:44:30 (Deventer, 2009)
100 mijl : 18:19:51 (tt Steenbergen, 2012)
6 uur     : 67,971 km (Epe, 2011)
12 uur   : 110,687 km (Santpoort-Noord, 2012) 
24 uur   : 206,258 km (Steenbergen, 2011)
48 uur   : 304,564 km (Bornholm (DK), 2012)
Spartathlon: 35:24:12 (2010)
 
Gelopen:
123 Marathons + 101 Ultra's (12548 km)
In 2013:
16-2: 50 km, Texeltrail, 5.05.32
 2-3 : M, Galgenbergmarathon, 5:19:00
   
Wandeltochten: 
93 wandelingen (2814 km)
In 2013:
5-1  : 25 km, Geldermalsen
26-1: 25 km, Roosendaal*
2-2  : 30 km, Breda
23-2: 25 km, Dordrecht
9-3  : 25 km, Oudenbosch
16-3: 30 km, Leerdam
*hardgelopen
 
 

 

  
 
     
     

Als je denkt dat je alles van me weet heb je het mis. Wat je bijvoorbeeld nog niet wist is dat ik af en toe mannen oppik. Ja, dat is schrikken hè? Dat had je zeker niet van mij gedacht? Het klinkt dan ook erger dan het is.

 

Lees meer...
Foto: Lutz Raschke
 
-dit mijn finishfoto van de Baltic Run is
-ik hem best mooi vind
-ik daar een blij mens zie
-die tape op mijn arm zit omdat ik daar ontzettende spierpijn had
-ik dat een rare plek vind
-die tape wel hielp
-dit de enige tape is waar ik geen allergische reactie van krijg
-ik dan zelfs roze oké vind
-Jack en ik in Limburg weer vele trail-, hoogte- en kilometers gemaakt hebben
-wij voor de derde maal de Limburgse Heuvelland4daagse hebben volbracht
-wij hier 4 dagen 42 km hebben gewandeld
-wij hierbij ook door de grotten wandelden 
-wij normaal gesproken altijd een gelijk wandeltempo hebben
-ik deze keer moeite had om Jack bij te benen
-ze volgens mij die Limburgse heuveltjes opgehoogd hebben
-ik een paar Pearl Izumi loopsloffies als souvenir heb meegenomen uit Limburg
-ik dat merk wel ken maar nog nooit in de winkel had gezien
-het volgens de verkoper een heel goed merk was om ultra's op te lopen
-hij dit pas zei nadat hij erachter kwam dat ik ultra's loop
-ik het liever zelf uitprobeer
-mijn eerste indruk positief is
-ik van plan was om in Winschoten voor de laatste keer mee te doen aan het NK 100 km
-ik dat niet ga doen
-ik me niet aan bepaalde regeltjes wil houden
-ik best eigenwijs en koppig kan zijn
-Steenbergen dus mijn laatste NK is geweest
-een 100 km, een 24 uur, een 48 uur en een meerdaagse in 4 maanden best wel vermoeiend is
-ik mezelf dus even rust ga gunnen
-ik nu al ben ingeschreven voor een loopje voor volgend jaar
-ik al meerdere plannen heb voor 2013
-ik dus nog lang niet kan stoppen met lopen
-ik dat ook niet van plan was
-je nu weer volledig op de hoogte bent
Lees meer...
Foto: Lutz Raschke
 
Al sinds de Baltic Run voor het eerst in 2008 werd georganiseerd wilde ik hem  meelopen. Maar steeds was ik te laat met inschrijven of ik had toch weer andere plannen gemaakt. Dus besloot ik vorig jaar dat het er in 2012 nu eindelijk maar eens van moest gaan komen. En wat een goede beslissing was dat. Eind september schreef ik me in en in oktober was de wedstrijd al volgeboekt. En, naar nu blijkt, ben ik helemaal net op tijd geweest want hoogstwaarschijnlijk is dit de laatste Baltic Run geweest.
 
De Baltic Run volgt grotendeels het fietspad Berlijn-Ostsee, gaat voor 80% over verharde wegen, wordt prima aangegeven en is soms heuvelachtig. We lopen 5 dagen, de afstanden variëren per dag tussen de 59 en 70 km, in totaal 324 km. Om de ±8-10 km is er verzorging. Slapen doen we één nacht in een hotel en de andere nachten in sporthallen. Ontbijt in de sporthal en avondeten in restaurants en één keer in de sporthal.
 
22-7: Berlin-Hubertusstock, 63 km.
We worden eerst met de bus van ons overnachtingsadres in Frohnau naar Berlijn gebracht. En dat levert al een mooie sightseeing op. Zondagmorgen om 7 uur is het nog rustig in de stad en de Brandenburger Tor ligt er bijna verlaten bij. Mooi om te zien, zo zonder toeristen.
De eerste helft lopen we door veel bebouwing. Het duurt wel even voor je deze stad uit bent. Het is ook goed uitkijken, ik moet wennen aan de route aanwijzingen. De route wordt aangegeven met kleine oranje pijltjes. Op zich heel erg duidelijk maar je moet even weten waar je ze zoeken moet. Wanneer ik dat doorheb gaat het prima en deze week zal ik maar één keertje bijna verkeerd lopen. De weg is natuurlijk niet afgezet, dit is niet de marathon van Berlijn, dus moeten we zelf goed opletten en netjes stoppen voor de stoplichten. Meestal doen we dat ook maar op zondagmorgen is het nou ook weer niet zo druk dat ik voor elk stoplicht stop. Nadat we Berlijn verlaten hebben lopen we nog zeker 20 km door het ene dorp na het andere maar daarna wordt de route groener en rustiger. Na 32 km krijg ik een licht regenbuitje op mijn hoofd. Normaal gesproken heb ik een hekel aan regen maar nu ben ik er blij mee, het verdrijft de klammigheid. We lopen nu voornamelijk door het bos en dat vind ik toch een stuk mooier. Het parcours is nu ook niet vlak meer maar lekker glooiend. Allemaal heel goed te doen, geen verschrikkelijke beklimmingen.
Na 6.34.08 ben ik bij het hotel waar we deze nacht overnachten. In het foldertje van dit hotel staat dat je hier geweldig mooie mogelijkheden hebt om een stukje te joggen. Dat klopt maar voor vandaag vind ik het genoeg.
Elke avond zal er een prijsuitreiking zijn voor verschillende categorieën, vandaag krijgen de eerste drie aankomenden een prijs. Ik was derde en wordt verblijd met een paraplu. Omdat het in Nederland altijd regent. Het ding past maar net in mijn koffer.
Leuk om derde te worden maar het zegt natuurlijk helemaal niets. Dit is een wedstrijd over vijf dagen en de komende 4 dagen moet ik nog maar eens zien of ik deze derde plaats vast kan houden.
 
23-7: Hubertusstock-Prenzlau, 67 km.
Wie denkt dat het in Noord Duitsland vlak is heeft het mis. Vandaag krijgen we de 'bergetappe' van de Baltic Run voorgeschoteld. Continu heuvel op en heuvel af, weinig vlak. En de hele dag staat de zon op onze bol te branden. de temperatuur gaat richting 30°C. Ik kan wel tegen een beetje warmte maar moet dan natuurlijk wel mijn snelheid aanpassen. Niet forceren, rustig lopen. Rustig je ene been voor het andere blijven zetten en dan kom je vanzelf bij de finish. Heel simpel, was alles in het leven maar zo simpel. Maar zo heel simpel gaat het nu ook weer niet vandaag. Mijn benen voelen prima maar de laatste 5 km krijg ik steeds krampscheuten in mijn kuit. Toch loop ik de hele dag te genieten want het is hier prachtig. Bos, meren, dorpjes, landerijen, ik zie ooievaars, geniet van de kilometers lange velden met zonnebloemen en word nog heel even gehaasd door een echte haas. En steeds maar die zon, heel veel zon.
De kramp kan ik onder controle houden en na 7.13.25 word ik enthousiast binnen gehaald door onze speaker Ecky. Jaaaaaaah, da ist Jannetchen aus die Bundesrepubliek die Niederlände!!!!!!!!! Jannetchen, du bist SUPERRRRRRR!!!
Jannetchen is vandaag weer de derde vrouw.
 
24-7: Prenzlau-Eggesin, 65 km.
Voor vandaag zijn er drie extra waterposten georganiseerd i.v.m. de warmte. Het is het minst mooie stuk van de route met maar weinig schaduw. We lopen redelijk veel langs drukke wegen. Al na 10 km krijg ik last van mijn kuiten, weer bijna kramp. Bij de verzorgingspost vraag ik daarom om magnesium. Ik had al magnesium ingenomen maar misschien toch te weinig? Er is geen magnesium maar volgens de man van de verzorging moet ik zouttabletten nemen. Die staan ook bij elke post. Dus neem ik die dan maar. En dat blijkt een gouden greep te zijn. De rest van de week neem ik bij elke post, naast 3 bekers drinken en een handvol eten, zo'n wondertabletje en heb geen enkele last meer van de kuiten. Tussen de verzorgingsposten in drink ik nog een halve liter water maar nog heb ik dorst. Die drie extra waterposten zijn dus geen overbodige luxe.
De laatste 5 km ben ik bijna niet meer vooruit te branden, voel me leeg en heb misschien toch te weinig gegeten? Gelukkig is Ecky net zo enthousiast als anders en roept dat die Jannetchen weer binnen is, in 7.04.23.
Ik ben helemaal kapot, grijp een biertje, doe een greep in een bakje met eten en strompel naar binnen. Ga daar op een bankje liggen, rol zelfs mijn matje niet uit want dat is me veel te veel werk. Hier giet ik mijn bier naar binnen en wil de gummibärchen opeten die ik dacht gepakt te hebben. Alleen blijken de gummibärchen worstjes te zijn. Ook goed, het kan me niet schelen, ik wil calorieën en vocht in welke vorm dan ook.
Na het douchen vul ik mijn voorraden verder aan met bier, Deutsche Kuchen en nog meer worstjes. Wat is dat lekker!
Niet alleen ik heb het zwaar gehad, iedereen ziet er afgeleefd uit. Morgen schijnt het nog erger te worden, ik wil het niet weten.
 
25-7: Eggesin-Usedom, 70 km.
De langste etappe en ook de warmste. Daarom starten we een half uur vroeger en zullen er weer drie extra waterposten zijn. Ik voel me weer prima, heb nergens last van. Ik heb nog niet één blaar en de benen voelen elke ochtend als nieuw. Dat is niet bij iedereen het geval, er wordt heel wat afgestrompeld. Ik heb wel wat moeite met wakker worden en Ecky die dat heeft gezien komt me een zonnebloem op bed brengen, om me op te vrolijken. Op zo'n manier lukt dat zeer zeker.
Het zonnetje schijnt weer vrolijk vandaag. Het leuke van de zon is dat je dan ook schaduw hebt. Kunt hebben, want er moet wel iets zijn wat die schaduw kan geven en vandaag is dat maar weinig het geval. Mais en gras geven geen schaduw. We lopen vandaag veel in het open veld terwijl die koperen ploert op onze bolletjes schijnt. Vanwege een ongeluk kan één van de verzorgingsposten ons niet bereiken en moeten we het 15 km zonder verzorging zien te redden. Voor de langzamere lopers is dat heel erg vervelend. Eén man van de organisatie doet wat hij kan, hij probeert zoveel mogelijk lopers per fiets te bereiken en ze water te brengen. Het ongeluk betrof gelukkig niet iemand van ons maar helaas was er wel een dode te betreuren. Dan is het missen van een verzorgingspost ineens niet belangrijk meer.
 
Vandaag komen we op het eiland Usedom en hier hebben ze Leerdammer asfalt, af en toe een klodder asfalt tussen de gaten en kasseien. Een marteling voor je voeten.
Twee kilometer voor de finish komt Hajo bij me lopen. Hij wil persé samen met mij finishen. Hij doet voor de vijfde keer aan de Baltic Run mee en is nog nooit samen met iemand gefinisht. Ik wil hem dat plezier natuurlijk best doen en dus finishen we samen in 7.45.37. Met deze tijd word ik tweede vrouw. Het algemeen klassement wordt vandaag door elkaar geschud. De eerste en tweede vrouw wisselen van plaats en ook de nummers vier en vijf doen dat. Ik sta er rotsvast tussenin op de derde plaats. 
Vandaag heeft me geen enkel probleem gegeven dus dat biertje heb ik wel weer verdiend vind ik zelf en ik moet er de worstjes natuurlijk ook mee wegspoelen.
 
26-7: Usedom-Karlshagen, 59 km.
De eindsprint vandaag, slechts 59 km. De temperatuur is iets gezakt, tot 26°C, en er is meer schaduw. We lopen veel door het bos en door de duinen waar we nog wat hoogtemeters meepikken. Helaas is het hier ook ontzettend druk met toeristen, we moeten ons zigzaggend tussen de fietsers en slenteraars doorwerken. Op de boulevard is het helemaal een ramp. Nou weet ik weer waarom zulke vakanties aan mij niet besteed zijn, hier ga je toch niet voor je lol naartoe? En dan die camping waar we overheen lopen, dat is echt het meest verschrikkelijke oord dat ik ooit gezien heb. Een kilometers lange weg met in de berm twee rijen caravans en tenten. Hutje mutje, er zit hooguit 30 cm tussen. Alsof je langs de openbare weg aan het kamperen bent. Het liefst zou ik hier zo snel mogelijk vandaan willen en hard doorlopen maar ik heb nu een klein probleempje: mijn scheenbeen gaat pijn doen. Shin splints, het bekende probleem van meerdaagse lopers. Ik doe mijn kous uit en mijn schoenveters losser. Heel voorzichtig heuvel af lopend en zo min mogelijk stampend ga ik het wel redden. Het loopt niet lekker maar mijn tempo blijft wel oké en het is nog wel te doen.
Nog een kilometertje of twee door mul zand en dan zie ik ineens de finish en hoor ik mijn grote vriend Ecky. Ik ben er! De Baltic Run zit erop. Na 6.29.47 word ik door een schorre maar nog steeds zeer luide Ecky binnen gehaald en krijg een dikke knuffel van hem. Dat is nog eens binnenkomen!
Met een biertje en een stuk watermeloen ga ik in het gras zitten en kan eindelijk mijn schoenen uitdoen. Het is maar goed dat ik morgen geen etappe meer hoef te lopen want ik vraag me af of mijn scheen dat leuk gevonden zou hebben. Gelukkig heb ik voor de komende dagen rust gepland.
 
Na het lopen worden we uitgenodigd om geheel vrijwillig om kwart voor 6 aanwezig te zijn in het prieeltje bij de sporthal. Wat er dan gaat gebeuren is ons niet duidelijk maar iedereen is natuurlijk zo nieuwsgierig dat we allemaal aanwezig zijn. En zo komt het dat we met z'n allen op slippers, in onze korte broeken en Baltic Run finishershirts aanwezig zijn bij het trouwen van twee deelnemers. Angela Ngamkam en René Strosny geven elkaar vandaag het jawoord.
 
Hierna krijgen we in een restaurant nog de huldigingen. Ik heb alle dagen mijn derde plek bij de vrouwen vast gehouden en daar ben ik superblij mee.  
Maar het belangrijkste is dat ik vijf geweldige dagen heb gehad, heb ontzettend genoten. Ik heb veel lieve mensen ontmoet, heb blijdschap en teleurstelling gezien, heb veel en lekker gegeten en gedronken, heb geen enkele blaar opgelopen en totaal geen stramme of stijve spieren gehad. Maar ik ben ook verbrand door de zon, heb afgezien en bijna een blessure opgelopen. Dat laatste komt met een beetje rust wel weer goed.
 
Tot slot een samenvatting van de cijfertjes:
 
afstand       
tijd
plaats bij de vrouwen
vrouwelijke finishers
plaats overall
totaal finishers
63 km
6.34.08
3
12
32
69
67 km
7.13.25
3
12
29
67
65 km
7.04.23
3
11
24
63
70 km
7.45.37 
2
9
22
60
59 km
6.29.47
2
13
28
68
324 km
35.07.20
3
9
28
58
 
Lees meer...
Webcam richting Alexanderplatz, Berlin.
 
Hier ergens sta ik zondag-morgen 22 juli om 8.00 uur aan de start van de Baltic Run. Vijf dagen mag ik lopen, van Berlijn naar Karlshagen, in totaal ongeveer 324 km. Makkie, want vorige maand liep ik ook al dik 300 km in twee dagen. Dit moet dus ook wel lukken want nu mag ik er veel langer over doen. Ik moet wel iets harder doorlopen per dag maar daar staat dan ook weer een nachtrust tegenover. Uiteindelijk belanden we op donderdagmiddag 26 juli in Karlshagen en dat zie je op de volgende webcam:
 
 
 
 
Mijn loopagenda ziet er als volgt uit:
22-7: 63 km, Berlin-Hubertusstock
23-7: 67 km, Hubertusstock-Prenzlau
24-7: 65 km, Prenzlau-Eggesin
25-7: 69 km, Eggesin-Usedom
26-7: 59 km, Usedom-Karlshagen
 
Verdere informatie lees je op de site van de Baltic-Run: klik hier. Vanaf zondagavond kun je hier ook berichtjes voor de lopers achterlaten (hint ).
Lees meer...
 
Na gedane arbeid is het goed rusten om te wandelen. Tussen het lopen door. Dat deed ik dus de afgelopen weken. Bornholm was al snel verteerd. De benen voelden prima, alleen mijn voeten protesteerden een beetje. Vooral tijdens de wandeling die ik de dag na die 48 uur deed. Die wandeling leverde wel de meest relaxte vakantiefoto's op van de hele vakantie: Jannet zittend op een bankje, Jannet zittend in het gras, Jannet zittend op het strand, Jannet liggend op een steen, etc. Echt vakantie dus. Maar tussen al die pauzes door wandelde ik toch nog 10 km. Helemaal niet slecht voor iemand die moeite had om die gezwollen voeten in de schoenen te persen.
 
Al snel ging het beter met mijn voeten en wandelde ik samen met Jack op 23 juni 25 km in Dinteloord. Maar na 20 km vonden mijn voeten het toch weer welletjes. Van de organisatie kregen we 2 km bonus dus deze 25 km was eigenlijk 27 km en die laatste 7 km voelde ik mijn onderdanen meer dan ik leuk vond. Daarom stond er een week later een 30 km op het programma. Gouda was deze keer uitverkoren. Mooi weer zou het worden, met af en toe een kleine kans op een buitje. En dus hadden we midden in de polder een flinke hoosbui van een uur en natuurlijk tegenwind. Maar mijn voeten hielden zich prima. En ik ben weer in een dorp geweest waar ik nog nooit van gehoord had, nl. Hekendorp.
Hierna gingen we gisteren richting Tholen voor één van de mooiste en best georganiseerde wandelingen van Nederland. En daar wandelden we weer 30 km. Ook hier kregen we 2 bonus kilometers om extra te kunnen genieten.
 
Even een intermezzo, het waarom hiervan zal je zo meteen duidelijk worden.
Mijn hoofd zit altijd vol met cijfertjes. Tijdens lange wedstrijden ben ik altijd aan het tellen of rekenen. Hoe moe ik ook ben, ik weet vrijwel altijd hoe ver ik ben, hoe ver of hoelang ik nog moet, wat mijn geschatte eindtijd of afstand zal worden, etc. Na het lopen vergeet ik al die cijfertjes meteen weer. Je zult dan ook bijna nooit een cijfertjesverslag van me lezen met allerlei tussentijden want die vind ik niet belangrijk. Mijn PR's weet ik ook niet precies en hoeveel (ultra)marathons ik heb gelopen ook niet. Als je me naar mijn PR's vraagt krijg je als antwoord: ongeveer 3.35, 4.21 of zo, bijna 68 km, iets van 9 uur en 3 kwartier, 109 komma nog wat, 18 uur en pffff wat was het ook alweer, 206 komma een beetje en 304 komma weet ik niet meer. Mijn aantal (ultra)marathons is volgens mij 200 en nog een paar. Een 100e, 200e of welk mooi getal er nog meer mag komen (ultra)marathon plan ik niet en vier ik ook niet. De 100 marathonclub houd ik bij omdat dat handig is voor me als ik eens iets na wil zoeken en mijn PR's kan ik op mijn eigen weblog gemakkelijk terug vinden. Het enige PR (35:24:21) dat ik uit mijn hoofd weet is juist van een loopje waar die tijd totaal niet belangrijk was. Toen wist ik onderweg dus niet hoever ik was en hoever ik nog moest. Raar loopje toch, die Spartathlon.
 
Waarom dit intermezzo?
Omdat ik het bij mijn wandelingen precies net zo doe. Ik schrijf achteraf op hoeveelste wandeling het was, op welke datum en waar. Dat deed ik dus gisteren ook en toen bleek dat het toch wel een bijzondere dag was geweest voor me.
Het was de 7e dag van de 7e maand, ik stond om 7 uur op om mee te doen aan de 7-dorpentocht, welke mijn 77e wandeling bleek te zijn en ik was om 7 uur 's avonds weer thuis. Tel je even de 7's in deze zin en dan blijken dat er 7 te zijn. Ik ben dus 12 uur in de weer geweest deze dag. Voor iemand die de 7 en 12 als geluksgetallen heeft is dat toch wel heel apart. En ik heb het echt niet gepland, ik kwam er pas achter toen ik uitgewandeld was.
 
Ondertussen had ik ook de looptraining na een paar rustdagen weer opgepakt en daarbij had ik geen enkele last van mijn voeten. Het liep al snel weer gesmeerd. Niet te veel maar ook niet te weinig. Eigenlijk precies goed. Veel doen heeft op dit moment geen zin voor me omdat ik over 2 weken alweer aan de start sta van de Baltic Run, 324 km lopen in 5 dagen. Dus sukkel ik tussen Bornholm en de Baltic Run lekker een beetje voort en dat is ook wel eens fijn.
Lees meer...
 
304 Km is niet meer dan een retourtje Almere-Groningen. Met de auto rijd je dat binnen 3 uurtjes, ik had er bijna 48 uur voor nodig.
 
Het mooie van een 48 uurswedstrijd is dat het maar twee dagen duurt. Ja hèhè, dat is zeker weer een stukje Jannet-logica? Yep, dit is om mezelf een klein beetje voor de gek te houden. Want zeg nou zelf, 48 uur klinkt wel heel erg lang, veel langer dan twee dagen. Twee dagen zijn zo voorbij. Zeker als het ook nog dagen in het weekend zijn. Doordeweekse dagen duren veel langer. En dus hoef ik maar twee dagen te lopen, één weekendje. Jos heeft nog meer geluk, die heeft maar liefst twee dagen meer vakantie dan ik. Maar lopen is mijn hobby en in je vakantie heb je juist tijd om die hobby uit te voeren. Dus ging ik van start in de 48 uur van Bornholm.
Plaats van handeling is nabij de grootste stad van dit mooie eiland, Rønne. Iedereen krijgt een startnummer zonder startnummer, alleen je naam staat erop vermeld. Leuk! We lopen op een half verharde en half onverharde ronde van 1032 meter: 500 meter asfalt, een bocht, 500 meter zandpad en weer een bocht. Een paar stukjes zijn vals plat en er zitten een paar vervelende stukjes in waar je uit moet kijken om niet te struikelen over oneffenheden. Geen superparcours maar ook niet echt heel erg lastig. Om de 6 uur wisselen we van looprichting om een te éénzijdige belasting van de spieren te voorkomen.
 
De hele vakantie hebben we mooi droog en zonnig weer behalve natuurlijk als ik ga lopen, op de eerste dag regent het regelmatig. En daar word ik behoorlijk chagrijnig van. Er zijn nog meer redenen waar ik chagrijnig van wordt want waar is de klok? En worden mijn rondetijden wel geregistreerd? Ik hoor geen piepje als ik over de chipmatten loop. We krijgen pas na 4 uur lopen iets van een tussenstand te lezen. Ik tel dus zelf maar mijn rondjes om te weten hoever ik ben.
En dat iedereen een eigen beker krijgt om uit te drinken is goed voor het milieu maar wel ontzettend lastig. De dame achter de verzorgingstafel is van goede wil en zegt dat we alleen maar hoeven zeggen wat we willen hebben en ze zal ervoor zorgen. Maar helaas is er de helft van de tijd niemand aanwezig en komt het er op neer dat we zelf ons drinken in moeten schenken. Het haalt me uit me ritme, voor zover dat al aanwezig is want ik ben veel te veel bezig met al die randzaken. Eén van de redenen dat ik rondjeswedstrijden loop is dat dan alles voor me geregeld wordt en ik me kan concentreren op het lopen. En dat lukt me nu dus absoluut niet. Pas vrijdag tegen de avond kan ik in mijn cocon kruipen en me afzonderen van de ergernissen.
Positief is dat er van alles te eten en te drinken is dus we komen niets te kort. De broodjes zijn lekker knapperig en de pasta warm. 's Nachts krijgen we patat en soep en dat is echt een traktatie. Gelukkig maar dat het eten warm is want als ik wil gaan zitten zie ik dat mijn deken spoorloos verdwenen is. Waar ik ook zoek, nergens zie ik hem. Het is te koud om zonder deken te gaan zitten dus ik loop maar door (en eet warme patat). Ondertussen zoek ik in alle hoeken en gaten of ik mijn deken kan ontdekken en pas tegen de ochtend zie ik onder een stapel andere dekens een puntje van de mijne. Boos trek ik hem er onderuit en dan komt er een bos verwarde haren tevoorschijn. De eigenaar van de bos haren schrikt zich een hoedje en is meteen klaarwakker. Mooi zo, dat zal je leren om andermans spullen te pakken. Duizend excuses zijn mijn deel maar daar schiet ik geen drol mee op, ik heb het &^$E%J!omme ijskoud! Ik vind het best als je mijn deken leent maar zeg het dan tenminste zodat ik me niet rot hoef te zoeken. Ik maak er verder geen woorden aan vuil maar zie tot mijn verbazing dat de bos haren gewoon weer een deken van een ander pakt. 
Als ik Jos die ochtend mijn verhaal doe haalt hij nog een extra deken uit de auto en kan ik mezelf weer een beetje opwarmen. Gelukkig gaat ook de zon schijnen dus dat voelt ook al een stuk beter.
 
De tweede dag gaat ook de 24 uur van start en dat betekent voor de 48 uurslopers dat er wel meer aanspraak komt maar dat onze tussentijden nu nog nauwelijks te zien zijn. Alleen af en toe staat er een mannetje die het computerscherm even wisselt. Maar de meeste tijd ben ik zelf aan het tellen. Gelukkig lukt me dat altijd wel, maar één keertje geef ik mezelf een rondje teveel.
Deze ochtend haal ik al gauw weer een klein mijlpaaltje voor mezelf, 200 km. Ik heb gisteren het eerste mijlpaaltje al gehaald, 100 km. Nu dus op naar de volgende mijlpaal en dat is de 246 km. Een raar getal? Nee hoor, dat is de Spartathlonafstand, voor mij een bijzondere afstand. Als ik die heb gehaald wil ik proberen te slapen. Na bijna 35 uur is het zover en ik ga liggen onder mijn twee dekens. Maar, net als in Keulen, blijven mijn benen bewegen en ik heb ook honger. Dus loop ik weer een paar rondes heel rustig en eet zoveel mogelijk, patat en broodjes en als toetje een paar schijven meloen. Daarna probeer ik weer even te slapen, trek nu 4 shirts en een bodywarmer aan en kruip weer onder de dekens. Maar ik heb het nog steeds koud. Al voordat mijn wekker afloopt ben ik weer opgestaan. Mijn voeten doen nu pijn maar ik durf niet meer van schoenen te wisselen. Ik voel wel dat die voeten weer flink gezwollen zijn en ben bang dat ik niet meer in mijn schoenen kan komen als ze uit zijn geweest. Doorstrompelen dus maar. Die 48 uur duurt nu wel lang, zelfs als het maar twee dagen zijn en regelmatig vraag ik me af of ik het nog wel leuk vind?
De nachten duren hier niet lang want om half 4 is het alweer volledig licht. En dat is maar goed ook want er zijn langs het parcours wel lampen opgehangen maar een flink aantal doet het niet. Sommige stukken van het parcours zijn daardoor pikkedonker en daar moet je dus heel voorzichtig lopen om niet over een boomwortel of steen te struikelen.
Tegen de morgen staat ineens het klamme zweet op mijn voorhoofd en voel ik me duizelig. Wat zullen we nou krijgen? Ik maak een kop bouillon voor mezelf en wandel verder. Het helpt niet echt want zonder dat ik het zelf door heb vlieg ik uit de bocht en beland in het hek. Zo hard loop ik toch niet? Wat nu? Even zitten helpt niet, ik begin als een gek te gapen en voel me raar. Doorlopen dus en een kop koffie nemen. Ik doe vier grote scheppen oploskoffie in een beker en water erbij. De man van de verzorging geeft me melk maar dat wil ik er niet in hebben. 'That's very strong', zegt hij. Ik knik, dat is ook de bedoeling.
Maar als ik een slok neem begrijp ik waarom hij me de melk gaf. WOW! Die komt even binnen! Het is inderdaad een beetje sterk. Sterk en ontzettend vies. Maar het helpt wel, ik ben in één keer weer klaarwakker.
Het lopen gaat nu bijna niet meer, elk uur neem ik een kleine pauze om mijn voeten te ontlasten en langzamerhand zie ik mijn doel om 315 km te lopen vervliegen. Maar 300 km moet mogelijk zijn en dat zal ik halen ook. Ik ga hier simpelweg niet eerder vandaan voordat ik dat gelopen heb! Anders moet ik nog een keer een 48 uur gaan lopen en daar heb ik geen zin in. Vandaag moet het afgehandeld worden, dus doorgaan. Na 47 uur heb ik die 300 km gehaald en volgens Jos kan ik nog makkelijk 5 rondjes lopen. Nou mooi niet! Ik maak de tijd op mijn gemakje vol en loop ook geen restmeters meer. Echnie! Stel je voor dat ik halverwege het rondje finish, dan moet ik dat hele stuk weer terug lopen. Ik pieker er niet over, dat is me veel te ver. En dus stop ik na 47 uur en dik 55 minuten en laat me lekker in het gras vallen. Het eerste wat ik doe is mijn schoenen uit. Wat zijn mijn voeten dik! Aan onder- en bovenkant zitten sponzen, zo lijkt het. En dat doet ontzettend zeer. Maar dat is dan ook het enige. Ik heb totaal geen last van mijn spieren en voor het eerst sinds ik lange ultra's loop heb ik geen enkele blaar. Ook de dagen hierna voel ik me uitstekend, op die voeten na. Ik ben wel nog 3 dagen aan het natrappelen geweest, vooral 's nachts. En vooral mijn tenen deden zo veel pijn dat ik er niet van kon slapen. Toch heb ik de dagen na deze 48 uur gewoon vakantie kunnen vieren en flinke stukken gewandeld. Mede hierdoor waren mijn voeten na twee dagen alweer van normale proporties.
 
Nadat de 48 uur officieel voorbij waren kreeg iedereen een hand van de organisator en een medaille omgehangen. En dat tekent de menselijke benadering van deze loop. Ondanks de minpunten die er zeker zijn in mijn ogen, is dit een goed georganiseerde loop. Aan eten en drinken geen gebrek en aan persoonlijke benadering ook zeker niet. En dat is voor mij één van de belangrijkste dingen die een loopje leuk maken, of juist niet.
 
De prijsuitreiking vond plaats tijdens een gezamenlijke barbecue. Ik ben 2e overall geworden en eerste vrouw. Dat laatste was geen probleem want ik was ook de enige vrouw. Met mijn 304,564 km ben ik dik tevreden. Meer zat er niet in.
De reden dat de meeste mannen achter me eindigden weet ik ook: in het vrouwentoilet lag een huisvrouwenblaadje maar in het mannentoilet lag een soort van Deense Playboy. Tja, dan denk je natuurlijk niet meer aan km’s maken. Goed om te onthouden.
 
Vereeuwigd op Bornholm:
 
Lees meer...
Een wedstrijd met hindernissen maar ik heb hem volbracht. Het was zwaar, vooral de tweede dag. Maar dat wist ik van tevoren. Het resultaat: 2 dikke voeten en 304,564 km.
 
Een verslag volgt nog.
 
Lees meer...
 width=
Webcam in de haven van Rønne
 
Op 8,9 en 10 juni zal ik op Bornholm proberen om weer aan een 48 uursloop mee te doen. Twee jaar geleden deed ik dat ook al eens in Keulen, toen als voorbereiding op de Spartathlon. Deze keer wil ik kijken hoever ik echt kan komen.
 
Een groot verschil met Keulen is dat ik nu niet van die piepkleine rondjes hoef te lopen. Kleine rondjes lopen vind ik niet erg maar in Keulen liepen we wel erg veel bochten en dat ga je voelen.
 
De wedstrijd op Bornholm wordt in de nabijheid van de grootste stad van het eiland gehouden, Rønne. Hoewel het dichterbij Zweden ligt dan bij Denemarken, is Bornholm een Deens eiland en wordt het zonneschijneiland genoemd. Hopelijk doet het eiland zijn naam eer aan als ik er ben. Ik loop nou eenmaal op zonne-energie. De rondes zijn 1032 meter, half verhard en half bospad. Ideaal voor mijn voeten dus.
Er zijn ook andere wedstrijden zoals marathons, een 6 uursloop en het Deense kampioenschap 24 uur voor senioren en veteranen.
Als het goed is worden er tussenstanden gegeven op de site van de organisatie: klik hier (en dan mag je zelf even verder zoeken).
 
Tommelfinger før mig!
 
Weersverwachting
Rønne
 

Lees meer...
Lente! Het mooie aan de lente is dat alles weer gaat groeien en bloeien. En als ik dan stukje wandel of hardloop kan ik enorm genieten van fluitende vogeltjes en bloeiende bloemen. Fluitende vogeltjes kan ik niet laten zien op een foto maar bloemen wel. In de afgelopen week gespot, soms zo doodnormaal in het straatbeeld dat je er gedachtenloos aan voorbij gaat:
 
 
 
 
Lees meer...
 
     
Ik wou dat ik een jongetje was.
 
Ik wou dat ik een jongetje was,
dan kon ik blijven staan als ik plas....
 
Ik zal een geheimpje verklappen: ik kan al staand plassen dus dat is niet de reden dat ik een jongetje zou willen zijn. De reden is dat ik, als ik een jongetje zou zijn, me gewoon kon inschrijven voor een loopje en dan één van de velen zou zijn, dat ik me geen apart geval hoefde te voelen. Dat ik bijvoorbeeld niet af hoefde te wachten of ik aan een NK mee mocht doen. Niet omdat ik niet goed genoeg zou zijn maar omdat ik blijkbaar van het verkeerde geslacht ben. En dat ik dan aan een NK mee zou kunnen doen waar genoeg deelnemers waren, die allemaal serieus van plan zijn om 24 uur te gaan lopen.
 
Neem nu dit NK 24 uur. De inschrijving zou tot 25 april mogelijk zijn maar toen waren er nog maar drie vrouwen ingeschreven. Voor een NK zijn vijf ingeschrevenen nodig waarvan er minimaal drie moeten starten. En dus werd de inschrijving verlengd tot 5 mei. Ik vraag me af waarom ik dan altijd mijn best doe om me op tijd in te schrijven? En zou er nou echt een vrouw zijn die dat leest, in haar agenda kijkt, ziet dat ze dat weekend nog niets te doen heeft en dan besluit dat ze best aan een 24 uur mee kan gaan doen? Ik geloof er niets van.
Op de 5e mei stonden er vier deelneemsters op de startlijst. Geen NK dus....of toch weer wel? Want op 6 mei kreeg ik het bericht dat er toch nog een vrouw bij was gekomen en dus waren er vijf ingeschreven en kwam er toch een NK.
Wie nu denkt dat ik een vreugdedansje maakte heeft het mis. Van die vijf vrouwen is er ten minste één die helemaal niet van plan is om 24 uur te gaan lopen en één vrouw waarvan ik het vermoeden heb dat zij ook niet aan de start zal gaan verschijnen. Deze twee vrouwen zijn op de startlijst gezet om het NK door te laten gaan. Heel aardig natuurlijk van de organisatie maar nu is het een kwestie van medailles verdelen. Ik word liever tiende in een goed bezette wedstrijd dan dat ik bij de eerste drie eindig in een wedstrijd waar ik bij gebrek aan deelneemsters een NK medaille als een soort herinnering krijg.
 
Voor mijn manier van lopen maakt het allemaal niet uit, dat wil ik doen zoals altijd: starten in mijn eigen tempo en me van niets en niemand wat aantrekken. Alleen maar lopen, 24 uur lang. En hoeveel rondjes ik dan heb gelopen zie ik na die 24 uur dan wel. Ik heb natuurlijk wel een wensafstand die ik graag zou willen halen maar dan moet alles meezitten. En wat er dus al niet meezit is het weer, veel te koud voor mij. Geef mij maar minstens 10 graden warmer. 
 
Bij de start lukt het me ook weer goed om bijna als laatste te lopen. Het scorebord doet het (nog) niet maar aan mijn rondetijden te zien loop ik eigenlijk iets te hard. Met alle respect voor de andere deelnemers maar dan lopen er voor me mensen die veel te hard lopen....of ze zijn in bloedvorm, dat kan ook. Mijn vorm is ook niet slecht en ik loop dus maar door en uiteindelijk lukt het me om het tempo wat te drukken. Ik heb vanaf het begin moeite met de matten. Iedere keer weer lukt het me om er bijna over te struikelen. Vanwege mijn ultrashuffle til ik mijn voeten niet hoog op en daardoor blijf ik steeds achter de hobbels hangen. Ook naast de matten lopen helpt niet. En die stoepjes worden ook elke ronde opgehoogd volgens mij.
 
Langs de kant staan bewoners en vrijwilligers die ons aanmoedigen. Ze vragen telkens of het goed gaat, zeggen dat ik er soepeltjes bijloop (heb ik dat al niet eens eerder gehoord?) en ik word Jannetje, Janny, Jenny, meisje en meid genoemd. Dat zullen wel koosnaampjes zijn?
Eten en drinken gaat goed en in de nacht loop ik extra lekker. Het is nu doodstil op het parcours en daar houd ik wel van. Ik zie wel veel mensen wandelen en er gaan ook deelnemers slapen. Ik heb geen slaap en loop nog steeds lekker. Tot het 5 uur wordt, dan krijg ik het ineens ijskoud. Het gras is wit van de rijp dus is het waarschijnlijk rond het vriespunt. Ik trek een extra bodywarmer aan en dat helpt enigszins. Wel krijg ik last van benauwdheid en ik begin misselijk te worden. Door een hoge luchtvochtigheid? Ik heb geen idee maar het wordt al erger. Meestal helpt cola wel maar dan moet het wel Coca Cola zijn en dat is hier volgens mij niet. Tegen de tijd dat Jos weer op het parcours komt ben ik het lopen aan het afwisselen met wandelen om energie te sparen want ik kan niets meer eten en drinken. Jos kan toveren en ergens haalt hij een blikje echte cola vandaan. Maar het is al te laat, ik krijg het niet meer naar binnen. Daardoor begin ik me ook al leger te voelen en het lopen gaat al slechter. Vaak heeft een dag te weinig uren maar deze dag heeft er voor mij zes te veel.
 
Ik probeer er achter te komen hoe ik in het klassement lig, dat geeft al aan dat het slecht met me gaat want dat is heel on-Jannets. Maar als we medailles aan het verdelen zijn wil ik op zijn minst proberen om een strijd te leveren voor zilver anders had ik net zo goed na die 18 uur kunnen stoppen, of zelfs na 1 uur want er doen toch maar drie vrouwen mee en dan had ik ook brons gehad en geen ellendig gevoel.
En dus probeer ik erachter te komen hoe het met Mieke gaat en hoeveel kilometers we uit elkaar liggen in het klassement. Dat valt niet mee want het staat niet op het scorebord en ook niet op de computer bij de verzorging. Wel bij de doorkomst maar dan moet je echt goed zoeken en 2 km bij je eigen stand optellen want over 10 meter loop je over de chipmatten en heb je er een rondje bij. Het klinkt allemaal heel simpel maar het valt in werkelijkheid niet mee, niet als je er al een uurtje of 20 op hebt zitten en je je niet goed voelt.
Ik kan nu niet meer dan wandelen en regelmatig moet ik gaan zitten vanwege de misselijkheid. Mieke heeft haar dip vannacht gehad en is weer opgeknapt. Ze is één van de weinigen die nu nog hardloopt. Gelukkig ben ik dus niet de enige die het zwaar heeft.  Ik neem me voor om zo lang door te strompelen tot ik er zeker van ben dat Mieke me niet meer in kan halen en dat is na 23,5 uur. Dan ga ik zitten en vind het wel genoeg. Ik ben niet van plan om in mijn ellendige situatie ook maar één stap teveel te doen. Ook niet echt op zijn Jannets maar het kan me allemaal geen bal meer schelen. Genoeg is genoeg en volgende maand heb ik weer een loopje. Mijn afstand kan me geen ene mallemoer schelen.
Jack helpt me mijn schoenen uit te doen, Bob doet mijn voeten door mijn broekspijpen en Jos helpt me in drie jassen. Het toppunt van verwennerij maar ik zit alleen maar te bibberen en te jammeren.
 
Was het dan alleen maar kommer en kwel? Nee, absoluut niet. De eerste 18 uren waren best leuk. Ik heb verschillende leuke ontmoetingen gehad, heb dus maar liefst vijf koosnaampjes gekregen en heb zelfs nog een PR op de 100 mijl weten te lopen. Vraag me niet hoe want dat weet ik niet.
Nog meer goed nieuws is dat ik wel dikke handen kreeg maar nauwelijks dikke voeten en dat is ook wel eens anders geweest. En ik heb maar twee blaren!
Maar het allerbeste nieuws is dat ik deze keer niet ben flauw gevallen. Dat zal dan wel komen doordat ik nu in de wedstrijd uit heb gewandeld. Normaal doe ik dat na een wedstrijd.
 
Over mijn race ben ik vanzelfsprekend niet laaiend enthousiast maar ook niet vreselijk teleurgesteld. De 188 km die ik bij elkaar sprokkelde valt me nog niet eens tegen maar wel de manier waarop het ging. Beter gezegd: het ging niet en dat is jammer maar geen ramp. Die dagen horen erbij.
Ik kreeg dus zilver op dit NK en heb daar best een zware strijd voor moeten leveren met Mieke. Of ik blij moet zijn met deze herinneringsmedaille weet ik nog steeds niet. Vraag me dat over een paar maanden maar.
 
Foto's van Jos Lange: hier (bij gebruik ervan op het web zou ik het netjes vinden als je de bron erbij vermeld).
Lees meer...
 
Dit is het dan, mijn herinnering van Steenbergen. Een handdoek en een zilveren medaille en natuurlijk een hoofd vol met indrukken. Ik liep 188,228 km, werd 2e Nederlandse vrouw in een wedstrijd die een NK genoemd werd maar waar voor mijn gevoel iedereen een handdoek als herinnering kreeg en de Nederlandse vrouwen allemaal nog een medaille extra. Alleen mochten wij met z'n drieën nog uitmaken wie welke kleur kreeg. Ik mocht de zilveren mee naar huis nemen. Een mooie kleur en ik had hem nog niet van een NK 24 uur. Hij gaat bij de verzameling en misschien word ik er ook nog wel eens blij mee. Niet omdat ik liever een gouden had gewild maar omdat ik liever tiende in een goed bezette wedstrijd wordt dan bij de eerste drie te eindigen in een wedstrijd waar maar drie deelnemers zijn.
 
Die 188 km is veel minder dan waar ik op gehoopt had maar dat maakt me niet zoveel uit. Ik ben geen robot die op bestelling even een goede wedstrijd loopt en deze dag was niet mijn dag. Waar het aan lag? Ik was de laatste 8 uur misselijk door de kou en het -voor mijn gevoel- benauwde weer. Kon niet meer eten en drinken en was dus totaal leeg. En als je dat bent heb je met alles moeite. Het parcours met de vele scheefliggende klinkers, bochten, het schelpenpaadje, de hobbelige matten waar ik steeds bijna over struikelde en de zere benen die ik door de scheve weg kreeg gingen me irriteren. En de DJ had geluk dat ie ver van het parcours stond anders had ie nu zijn apparatuur naar de reparatie kunnen brengen. Daar staat tegenover dat de organisatie perfect is en de vrijwilligers zijn geweldige mensen die je in iedere ronde een hart onder de riem steken. Daar ligt het niet aan.
Ik ben tevreden....denk ik. Maar daar ben ik nog niet helemaal uit. Een NK waar maar drie deelnemers zijn hoeft voor mij niet. Mijn afstand valt me nog mee en ik liep zelfs nog een PR op de 100 mijl. Maar deze dag heeft me wel gesterkt in mijn besluit dat ik hier voor het laatst mee heb gedaan. Dat heeft me zelfs op de been gehouden (tussen de rustpauzes door). Dit was mijn laatste deelname in Steenbergen, mijn laatste NK 24 uur. Drie maal is genoeg. Twee keer goud en één keer zilver is een mooie score....denk ik.
Eind deze week zal ik een langer verslag schrijven over hoe ik mijn dag heb beleefd.
Lees meer...
 
'Goed, dan gaan we beginnen. Gaat U maar lopen, dan filmen we U van de zijkant. Als ik claxonneer mag U stoppen'.
En dus zet ik me gedwee in gang. Anders ben ik nooit zo volgzaam maar nu doe ik netjes wat de chauffeur me opdraagt.
Een cameraman zit op de achterbank achter in het busje en filmt me.
Ik blijf netjes lopen tot ik de claxon hoor en ik mag stoppen. De mannen overleggen. Een gordijn wordt voor de ramen weggeschoven en een nieuwsgierige bewoonster blikt naar buiten. Ze ziet een busje van Omroep Flevoland en een vrouwtje in een paarse jas die gefilmd wordt. Het busje zet zich weer in beweging en ook het vrouwtje in de paarse jas gaat verder. Jammer voor haar dat we weer zo snel weggaan maar ze heeft vanavond wel een nieuwtje voor haar man. 'Dat vrouwtje dat hier altijd langs rent is vandaag gefilmd!' 
'Oké een beetje naar de rechterkant, harder rijden Rick! Zo hard ook weer niet, langzamer!'
We lopen onder de snelweg door, nog steeds op mijn trainingsparcours, en dan het bos in. Daarna weer stoppen om een paar opnames te maken als ik langs kom lopen.
'Ietsje terug en kom maar! Vlak langs de camera! Ja, mooi zo'.
Cameraman achter de paardenbloempluisjes en ik erlangs. Als ik nou heeeeel hard loop zullen dan die pluisjes wegwaaien? Maar ik gedraag me en jog rustig voorbij. Ik ben per slot van rekening ultraloopster en geen hardloopster.
'Nou die kant nog even op. Mooi, dat staat er ook op. Wat loop je soepel, nu begrijp ik dat je het zo lang volhoudt', hijgt hij wanneer hij 100 meter achter me aan gerend heeft met de zware camera in zijn hand.
Een paar meisjes beginnen spontaan te giechelen als ze de camera zien. Zij zullen er zonder pardon uitgeknipt worden.
Nog een paar opnames waarbij ik de bocht om moet komen lopen en daarna nog een stukje achter het busje aan met de cameraman in een ongemakkelijke houding op zijn knieën in een klein hoekje achter in het busje. Ik voel me alsof ik op kop van een belangrijke marathon loop.
Hierna volgt nog een interview. Opstellen op het grasveld aub.
'Iets naar rechts anders groeit er een boom uit Uw hoofd'. De camera moet nog wat lager en de interviewer moet door zijn knieën zakken want anders moet ik naar hem omhoog kijken en dat is weer niet mooi op de tv.
'Prima zo, begin maar'.
Ik geef netjes antwoord op de vragen terwijl ik een beest op mijn been voel kriebelen. Krabben kan nu even niet dus net doen of je niets voelt en gezellig babbelen over het ultralopen en een NK, dat er niet komt, enzo.
Daarna zijn we klaar en nemen we afscheid, zondag kom ik op de tv van Flevoland. Voor heel even wereldberoemd in de polder.
 
Bovenstaand stukje was een deel van mijn training van afgelopen donderdag. Het resultaat van deze 2 km zie je in de volgende 1 minuut en 43 seconden: klik hier.
 
EDIT: Vandaag (zondag) is bekend geworden dat er toch een NK 24 uur gehouden gaat worden.
Lees meer...
 
Een ieder die eerder bij Willem in Limburg heeft gelopen weet
-dat dit heel slecht voor de slanke lijn is, vandaar Limburgs Lekkerste.
-dat je dan een prachtig parcours voorgeschoteld krijgt, vandaar Limburgs Mooiste
-dat je dan elk heuveltje van Limburg minstens één keer op en af bent gelopen, vandaar Limburgs Zwaarste.
Deze loop heeft dus echt alles, vandaar dat ik het Limburgs All inclusive noem. Wel zo handig want dan hoef ik niet steeds weer te schrijven hoe goed de verzorging was, hoe mooi het parcours was en hoe zwaar het was. Over de piepende draaihekjes en klaphekjes zal ik het ook niet hebben, evenmin als over die verdraaide trappen. Waar ik het wel over wil hebben is dat Willem en Annemarie echt weer alles uit de kast hebben getrokken om er een onvergetelijke dag van te maken. Aan niets ontbreekt het de lopers. Als ik dan echt wat moet verzinnen had het van mij wat warmer en droger gemogen. Maar dat kan niemand regelen, zelfs Willem en Annemarie niet.
 
Ik zie deze 100 km weer als een training. Een mooie, pittige lange duurloop. De langste voor....ja voor wat eigenlijk? In elk geval voor de 48 uur van Bornholm op 8 t.m. 10 juni. En voor Steenbergen? Ik ben bang dat er geen NK voor vrouwen gehouden gaat worden, gezien het aantal inschrijvingen tot nu toe. Maar het is voor mij nu ook te laat om nog iets anders te plannen. Steenbergen is wel dichtbij en dat is ook niet onbelangrijk. Eerst hier maar eens kijken hoe die 100 km gaat en dan ben ik nog ruim op tijd om me in te schrijven.
 
En het ging goed. Het ging heel goed, ontspannen en soepel. Ondanks de regenbuien, de hagelbui en die ene onweersklap. Ondanks de zeker 20 plaspauzes die ik moest houden. En ondanks de modder die òf met kilo's tegelijk aan je schoenen bleef kleven òf die het parcours in één grote glijbaan veranderde òf je tot je enkels omvatte en die probeerde je schoenen te bemachtigen (mooi niet gelukt!). En ondanks de kou, zeker als je even stil had gestaan bij de verzorgingsposten om een lekker stuk vlaai op te eten want dat is uitstekend hardloopvoer. De chips, boterhammen, ontbijtkoek, dropjes, wafels, koekjes, cola, sinas, water en alles wat ik nog vergeet om op te noemen smaakten ook goed.
Het lopen ging ook goed dankzij de uitstekende uitgepijlde route. Foutlopen kon alleen als je zelf niet goed oplette en dat deed ik 2x. Maar daardoor heb ik wel het dorpje Eijs kunnen bewonderen. Stom van mezelf want ik ben hier met de wandelvierdaagse al geweest en wist dus dat we dat zandpad linksaf hadden moeten nemen en niet de lange drukke asfaltweg moesten volgen. Nieuw dit jaar waren de verfstippels als aanvulling op de pijltjes. Dat maakte het nog extra duidelijk (en extra stom van mezelf om fout te lopen).
Ook nieuw dit jaar was het laatste stuk van de route. I.p.v. vlak asfalt heeft Willem als uitsmijter nog een 2 km lang modderpad gevonden met uiteraard een trap erin. Dus als je denkt dat je alles hebt gehad kun je daar je allerlaatste kleine beetje energie nog kwijt. Ik vind het een verbetering dus wat mij betreft blijft het zo. 
 
Tot mijn grote verassing stond er 6 km voor de finish een vrouw die me enthousiast aanmoedigde en me bij mijn naam noemde. Wie was dat nou? Het bleek Anne te zijn, helemaal hiernaar toe gekomen om me aan te moedigen. Echt geweldig.
Anne, nogmaals bedankt. 
 
 
 
 
 
 
 
Jos mocht dit jaar van Willem op stap met Jet. Zij hebben samen alle pijltjes van de eerste 25 km opgeruimd. Daarbij heeft Jos door het glijden in de modder een spierverrekkinkje opgelopen en nu loopt ie dus moeilijker dan ik. Ik heb alleen een klein beetje stramme bovenbenen.
Als herinnering krijgen alle deelnemers dit jaar een handdoek met daarop je naam en de afstand waar je je voor hebt ingeschreven, een extra motivatie om die afstand ook daadwerkelijk uit te lopen.  Hemelsblauw, zo had ik de lucht vandaag ook graag willen zien maar je kunt niet alles hebben. Van Willem krijg ik nog een Limburgse vlaai omdat ik de eerste vrouw op de 100 km ben. Ik wist niet dat dit een wedstrijd was? Hij smaakt naar meer, net als dit mooie loopje.
Oja, ik heb 12.53.41 genoten.
Lees meer...

Er was eens een zwijntje in het bos
die liep daar lekker los
Een beetje wroeten hier en daar
tot daar langskwam een wandelaar
Het beestje poseerde gewillig
zijn haren zaten een beetje grillig
Met modder om zijn snoet
kwam hij de wandelaar tegemoet
Hé, moet jij niet trainen?
anders kun je die andere ultralopers niet bijbenen
Kom op, niet zo sloom
Werk aan die ultradroom
Ja Knorrie, ik doe meer dan genoeg
maar soms neem ik een dagje vrij van dat gezwoeg
 
Lees meer...
Kijk eens Duck, daar heb je er weer een paar.
Waar?
Voor je, oen! Kijk dan goed.
Wat zijn dat dan?
Weer van die vreemde eenden in de bijt. Komen helemaal hier naar toe wandelen met die rare dingen aan hun voeten. Terwijl er toch genoeg water is om te zwemmen.
Stom ja. Waar gaan ze dan naartoe?
Weet ik veel, volgens mij lopen ze gewoon een rondje. Ze zijn begonnen in Woerden en eindigen daar ook. En dan kwekken ze 30 km lang met elkaar.
Woerden? Dat zijn toch mannetjeseenden? Wat doen die wandelaars daar dan? Snappik nie?
Die ene vind het leuk en neemt dan die andere mee. Vereende krachten zeggen ze. Die andere is een ultraloopster en die traint weer eens voor zo'n lange loop. Uitsloofster.
Wat gaat ze doen dan?
Iets op een eiland geloof ik. Zwemmen?
Nee, rondes rennen en dan kijken hoever ze komt.
Oh, nou ja, ieder zijn lolletje. Ga je mee zwemmen?
Oké, dan kijk ik gelijk even of er nog wat te eten is.
 
Foto's van onze wandeling in Woerden: hier.
Lees meer...
 
Elk jaar heb ik een paar wedstrijden waar ik goed zou willen lopen. De rest is bijzaak. Ook dit jaar is dat weer het geval. Toch zijn er dan vaak wel tussendoorwedstrijdjes die dan ineens goed blijken uit te vallen. En ook dat is dit jaar weer het geval.
Starten zonder speciaal doel bevalt mij het beste. Gewoon beginnen en dan maar zien hoe je je voelt. Zo heb ik het deze keer ook weer in Gilze gedaan. Deze ultraloop is onderdeel van een pittige trainingsweek en ik verwacht er dan ook niet zo veel van. Bovendien ben ik afgelopen woensdag met mijn antibioticakuur begonnen en sindsdien is het oorlog in mijn toch al gevoelige darmen. En daarbij maakt het niet uit of ik stilzit of aan het lopen ben dus ik kan net zo goed naar Gilze gaan. Wat kan me gebeuren? Misschien moet ik de bosjes in voor wat rappe kak, zoals Jack het zaterdag benoemde tijdens onze wandeling. So what? Dat moet ik wel vaker dus dat heb ik al getraind. Het allerergste wat er kan gebeuren is dat het niet lekker gaat en dat ik moet uitstappen. Als dat alles is? Dat zou dan ook geen ramp zijn.
Lastig is het wel als je zo vaak naar de wc moet maar ik moet niet zeuren. Deze ultraloop is georganiseerd door de Stichting de Lotgenoten. En voor wie niet weet wie dat zijn: dat zijn (ex)kankerpatiënten. Ik heb alleen maar een beetje buikpijn, ik weet waardoor het komt en ik weet dat het volgende week weer voorbij is. Dus schoenen aan en gewoon gaan lopen. 
 
Het parcours is veranderd t.o.v. de voorgaande jaren. Dit jaar lopen we 6 rondes en daarmee 62,5 km. Het rondje bevalt me wel, niet al te lange rechte stukken en grotendeels langs landerijen en een stuk bos. Het weer werkt ook nog eens mee en is voor mij vrijwel ideaal. Het zonnetje schijnt volop en daar loop ik toch al een stuk lekkerder door. Dat blijkt ook wel want de eerste ronde gaat in 54 minuten. Veel te hard! Maar de tweede ronde gaat zelfs nog harder. Dat is echt niet de bedoeling maar het lukt me niet om het tempo te laten zakken. Dit tempo voelt goed dus dan moet ik het er maar mee doen. Precies zoals de bedoeling was. Beginnen en zien hoe het gaat. Het gaat dus ontzettend goed.
In de vierde ronde krijg ik wel buikpijn en mijn kuit voelt ietwat stijf. Een extra beker water en aan de andere kant van de weg gaan lopen verhelpt de stijve kuit en de buikpijn verergert niet dus ik vind het prima. De vijfde ronde verloopt weer zonder problemen. Na 5 rondes hebben we 52 km gelopen en ik heb daar een tijd van 4.26. Trek daar 2 km  (±10 minuten) vanaf en mijn 50 km PR is vandaag flink verbeterd. En in de vorige ronde had ik mijn marathontijd al bijna geëvenaard. Een prettig idee hoewel ik er verder niets aan heb.
De laatste ronde is een twijfelgevalletje. Moet ze wel de bosjes in of toch niet? De benen voelen nu ook wel wat zwaarder dus ik ga wat langzamer lopen. Dat lukt nu moeiteloos. En wat maakt het uit of ik er een minuutje sneller of langzamer over doe? Ik loop toch al boven verwachting goed en daar ben ik superblij mee. En ik ben nog superblijer met hoe het gegaan is want zonder sanitaire stop weet ik toch maar mooi die 6 rondes te volbrengen. En daar had ik 5 uur, 20 minuten en 53 seconden voor nodig. Had me dat vooraf verteld en ik had je hard uitgelachen. Deze rappe kakmadam is dus uiterst tevreden. Ze werd ook nog eerste vrouw en 6e overall.
 
PS De antibioticakuur lijkt aan te slaan. De plek op mijn been wordt sinds vanmorgen minder. Dat is toch wel een opluchting voor me. Nog vijf dagen slikken en dan is Jannet weer zo goed als nieuw.
Lees meer...
Nee, ik bedoel jou natuurlijk niet. Ik bedoel dat beest dat me gegrepen heeft, in mijn been beet, zich vol zoog met mijn kostbare bloed. Dat beest dat me infecteerde met de bacterie Borrelia burgdorferi, een engertje. Gelukkig gaf hij me ook de Erythema migrans, een grote rode kring aan de achterkant van mijn bovenbeen. En daarom ging ik maar eens naar de dokter, daar was ik al heel lang niet meer geweest. Wel een raar tijdstip om nu gebeten te worden door een teek maar waarschijnlijk is het al lang geleden gebeurd want een Erythema migrans kan ook pas heel laat te voorschijn komen. Een antibioticakuur mag er nu voor zorgen dat ik geen andere enge nare verschijnselen van de ziekte van Lyme ga krijgen. 
Nou maar hopen dat ik geen bijwerkingen van die antibiotica ga krijgen en dat ik zondag wel in Gilze kan lopen. Of zal ik nog even wachten met die kuur? Ik ben al lang besmet dus die paar dagen maakt dan ook niet meer uit. Aan de anderen kant: Lyme kan heel nare klachten geven en mijn gezondheid is het belangrijkste.
En dat alles door dat kleine rottige beestje, de teek. Kreng!
Lees meer...
10-3-2012: Galgenbergmarathon.
Op maar liefst vijf plaatsen in Nederland kun je dit weekend een (ultra)marathon lopen. De Galgenbergmarathon heeft niet geleden onder deze overvolle kalender. In januari was al het maximum aantal deelnemers van 80 overschreden en werd er een wachtlijst opgesteld. Niet zo gek want deze loop heeft de afgelopen jaren bewezen dat hij er wel degelijk mag zijn. Een schitterend parcours dat zeker niet licht genoemd mag worden, voor 90% onverhard en vele klimmetjes.
Er wordt in 4 groepen gelopen, allen met een verschillende snelheid. Ik ga met de minst snelle groep mee. Omdat ik vandaag vooral wil genieten, rustig km's wil maken en omdat ik morgen weer een marathon mag lopen. Groep 4 is ook nog eens een leuke groep met vele bekende gezichten. Starten in deze groep heeft voor mij ook het voordeel dat ik nu wat kan spelen met mijn snelheid en dat ik die trap op de Grebbeberg op kan rennen. De trapbeklimming van groep 4 is hier te zien:
 
 
Alleen jammer dat ik me bovenaan realiseerde dat ik vergeten ben om de treden te tellen. In elk geval waren het 36,4 hoogtemeters want dat stond op de onderste trede.
In totaal hebben we 5.07.36 over deze marathon gedaan. Geen beste tijd maar dat was ook niet de bedoeling. Wel ruim 43 km volop genoten en dat was wel de bedoeling.
 
 
 
 
 
 
 
Finish, samen met Ruud Verhoef.
 
11-3-2012: André's Kromme Rijn Marathon (AKRM).
Een marathon waarvan je zou willen dat hij niet zou bestaan, nl. ter herinnering aan André van de Vliert die in 2009 veel te vroeg is overleden. Ook hier wordt in verschillende groepen met een verschillend tempo gelopen. Bij het 16 km punt wordt André van de Vliert herdacht bij het bankje dat hier na de eerste editie van de AKRM is geplaatst.
 
Ook vandaag wil ik met de minst snelle groep mee met het plan om rustig mijn kilometers te lopen. Maar dat plan is verschrikkelijk mislukt. Al snel loop ik naast een vrouw die me heel bekend voorkomt maar waarvan ik dom genoeg de naam kwijt ben. Het blijkt Ida Verduin te zijn, de Nederlands recordhoudster op de 100 km. Al kletsend lopen we samen door en lopen dus ineens ver voor de groep uit. Op de smalle paadjes langs de Kromme Rijn beleef ik weer de tijd van vroeger. Toen liep ik ook altijd achter Ida. Alleen was toen het gat tussen ons groter dan nu.
Het lopen gaat best lekker en dus lopen we door en halen bij de 2e verzorgingspost een sneller gestarte groep in. Daar lopen we dan maar mee verder. Voor mij gaat het behoorlijk snel, sneller dan mijn bedoeling was. Maar als ik dan ook nog een stuk met Pradeep Hoogakker mag meelopen vertik ik het om langzamer te gaan. Morgen heb ik toch een rustdag. Voor wie het niet weet: Pradeep Hoogakker is de man die 3100 mijl (5000 km!) liep in 53 dagen. Een man waar je alleen maar heel veel respect voor kunt hebben en hij is ook nog eens heel erg sympathiek.
Ida, Nitish, Pradeep en ik lopen het laatste stuk samen maar 3 km voor de finish gaan Ida en Nitish er vandoor. Pradeep en ik lopen iets rustiger door.
Door het haaswerk van Ida heb ik minder lang genoten dan gisteren maar zeker niet minder genoten. Voor de statistieken: mijn tijd was 4.18.22 over 44,2 km. Het kan ook 44,4 km geweest zijn of misschien wel 44 komma iets anders. Ik heb verschillende afstanden horen noemen dus ik houd het voor het gemak maar op 44,0 km.
Lees meer...
En klaar is Kees Jannet! Alle 7 rondes van Heel de Heuvelrug zijn volbracht en daarmee ook mijn mini projectje.
 
Op 27 februari liep ik ronde 3. Deze is 37 km maar omdat er wegwerkzaamheden waren moest ik een stukje omlopen en ik ben nog even een stukje anders gelopen omdat ik naar de pyramide van Austerlitz wilde. Die had ik nog nooit gezien. Begonnen in Zeist en van-daar dus eerst met een omweggetje naar de pyramide. Leuk om een keer gezien te hebben maar ik vond de pyramides in Egypte toch wel een stuk indrukwekkender.
Daarna door naar Woudenberg via een stuk al bekende weg want dit is de overlap met ronde 4 maar dan in tegengestelde richting. Via Maarn en van daaruit door het bos naar Driebergen. Bovenlangs een stukje langs de snelweg maar toch door het bos. Daarna via een omweg naar Slot Zeist. Dat had ik ook nog nooit gezien. En van daaruit weer via het bos naar mijn beginpunt en daarmee kwam ik op 39 km. 
De route staat hier en de foto's hier.
 
Ronde 2 liep ik op 2 maart. Deze ronde is 29 km. Maar omdat ik onderweg een heel leuk trappetje zag heb ik daar nog even extra op getraind. Limburgs Zwaarste staat dit jaar weer op het programma en daar kom je heel wat van die trappetjes tegen. Samen met nog een ommetje vanwege -alweer- wegwerkzaamheden heb ik ruim 32 km gelopen. En dat waren hele mooie kilometers, op een paar kleine stukjes na die vlak langs de snelweg gingen. Het was heerlijk rustig op straat, ik kwam bijna niemand tegen en dat vind ik helemaal niet erg. Vandaag veel bos, een beetje heide, een klein stukje bebouwde kom van Maarn en ietsiepietsie van Doorn, landerijen en het zwerfsteneneiland bij Maarn. Mooi!
De route staat hier en de foto's vind je hier.
 
Tot slot deed ik vandaag, 6 maart, het langste rondje van allen, ronde 1 van 44 km. Weer op redelijk bekend gebied want hier in de buurt wordt ook altijd de Galgenbergmarathon gelopen. A.s. zaterdag kom ik hier dus ook weer. Maar eigenlijk viel het me vandaag een beetje tegen. Veel asfalt en redelijk vaak langs wegen waar ook auto's langskomen. De andere rondjes gingen meestal over smalle fietspaden en was het merendeel onverhard (of kon ik een onverhard alternatief pad nemen).
Toch heb ik wel een aantal dingen gezien van de Galgenbergmarathon zoals Kwintelooijen, het kasteel in Amerongen en de Graftombe van Nellestein.
De route kun je hier zien en de foto's hier.
 
Hiermee is dus mijn projectje ten einde. Ik heb er veel plezier aan beleefd, heb een aantal mooie kilometers gelopen, mooie bekende en onbekende dingen gezien en nieuwe ideeën opgedaan.
Lees meer...
Eerder al schreef ik een stukje over marathondatums sparen (klik). Die datums spaar ik nog steeds. Zelfs op de 100 marathonclub worden de datums geteld maar welke datums je nog moet moet je zelf bijhouden. Blijkbaar heb ik dat niet helemaal goed gedaan want volgens de 100 mc zou ik er nu 160 hebben maar volgens mijn eigen administratie heb ik er 156. Wie er dus even niets te doen heeft mag het voor me uitpluizen want zover gaat mijn liefde voor dat sparen nou ook weer niet dat ik alles na ga kijken.  
Als ik dit jaar ga lopen wat ik van plan ben om te lopen krijg ik er maar heel weinig datums bij. Maar vandaag heb ik wel mooi die moeilijke 29 februari gescoord! Speciaal op deze datum organiseerden de DFWrunners de Schrikkeldag Marathon. Sjoerd had 29 februari nl. ook nog niet.
 
Afgelopen maandag liep ik ronde 3 van Heel de Heuvelrug (39 km) waarna ik dinsdag zwak ziek en misselijk werd. Of dat met elkaar te maken heeft? Ik denk het niet. Met moeite wist ik er dinsdag een 5 km anti hoofdpijnloopje uit te persen maar dat hielp niet en 's avonds rolde ik dus heel vroeg mijn bed in, hopend dat ik wel de marathon zou kunnen lopen maar ik had er een hard (en pijnlijk) hoofd in. Woensdag voelde het koppie toch weer een heel stuk beter en op een lichte hoofdpijn na voelde ik me goed genoeg om de marathon te gaan lopen. Eerst even een flink ontbijt wegwerken en dat heb ik geweten want dat ontbijt zette meteen mijn darmen op een overenthousiaste manier aan het werk.
En dus stond ik zonder enige overtollige ballast in mijn lijf om 11 uur aan de start van de Schrikkeldag Marathon. En als ik er dan al na een halve ronde lopen ook eindelijk eens aan denk om die Herzogkousen van me op te trekken staat niets me meer in de weg om vandaag een vlotte duurloop van 42,2 km te lopen.
Ondanks de malaise van gisteren gaat het lopen prima. De hoofdpijn trekt al snel weg, mijn darmen houden zich rustig en verder krijg ik ook geen nieuwe problemen. Ook geen man met een hamer, wel ééntje met een uitgestoken been omdat die het niet leuk vond dat ik hem inhaalde. Deze persoon beweert een trouw lezer van mijn weblog te zijn maar hij loopt al 2 blogs achter. Ik zal geen naam noemen maar zijn voornaam is dezelfde als die van mijn man.
Mijn eerste halve marathon leg ik in 1.52 af en de tweede in 1.51 wat een eindtijd oplevert van 3.42.59. Een negatieve split van 1 minuut maar dat is vast die kousenophijstijd, dus mooi constant gelopen.
Tevreden, lekker gelopen, geen hoofdpijn meer en een datum gescoord. Wat wil een mens nog meer.
 
Natuurlijk was Toli Schanssema ook weer van de partij om foto's te maken, die kun je zien via zijn site.
 
EDIT: het datumraadsel is opgelost met dank aan Gerik Mik van de 100mc. Mijn telling is correct, ik heb tot nu 156 datums en geen 160. Blijkbaar is er ergens een foutje ingeslopen in het programma van de 100 mc. Pen en papier is dus nog zo gek nog niet. Gerik bedankt, ik kan weer met een gerust hart gaan slapen.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl