De pijn verdwijnt, de prestatie blijft.
(Jos Lange)
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Jannet Lange
 
 
PR's:
        : 3:34:32 (Utrecht, 2011)
             (3:34:16, Roelofarendsveen, 2012)
50 km   : 4:21:39 (Glimmen, 2011)
100 km  : 9:44:30 (Deventer, 2009)
100 mijl : 18:19:51 (tt Steenbergen, 2012)
6 uur     : 67,971 km (Epe, 2011)
12 uur   : 110,687 km (Santpoort-Noord, 2012) 
24 uur   : 206,258 km (Steenbergen, 2011)
48 uur   : 304,564 km (Bornholm (DK), 2012)
Spartathlon: 35:24:12 (2010)
 
Gelopen:
123 Marathons + 101 Ultra's (12548 km)
In 2013:
16-2: 50 km, Texeltrail, 5.05.32
 2-3 : M, Galgenbergmarathon, 5:19:00
   
Wandeltochten: 
93 wandelingen (2814 km)
In 2013:
5-1  : 25 km, Geldermalsen
26-1: 25 km, Roosendaal*
2-2  : 30 km, Breda
23-2: 25 km, Dordrecht
9-3  : 25 km, Oudenbosch
16-3: 30 km, Leerdam
*hardgelopen
 
 

 


Weer een wandelroute als training. Deze keer het Utrechtpad (streekpad 13), een ronde van 162 km door de provincie Utrecht. Hij wordt gemarkeerd door geel-rode bordjes. Ik wil hem in 3 etappes lopen. Wanneer ik die precies ga doen weet ik niet maar maandag 4 maart heb ik de eerste en voor mij kortste etappe gelopen, van Baarn naar Utrecht.

Lees meer...


Het Stichtse Dorpenpad is een wandelroute van de Nederlandse Wandelsport Bond (NWB). De route tussen Driebergen en Rhenen is 48 km lang en is in beide richtingen geel/blauw gemarkeerd. Zo staat te lezen op de site. Over die markeringen kunnen we nog wel eens een discussie opzetten want die ontbraken regelmatig. Mocht je van plan zijn om deze route ook eens te willen lopen zou ik je zeker aanraden om niet alleen op de markeringen te vertrouwen maar ook een beschrijving mee te nemen of de route in je GPS te zetten. Dat laatste had ik gedaan. Ik had de route van internet gehaald maar ook die klopte niet geheel zodat ik nog mocht genieten van wat extra zwerfmomentjes. Ik kom altijd wel op de plaats waar ik wezen wil en dat is ook nu weer gelukt. Gestart in Rhenen en na 51,5 km door en door koud in Driebergen aangekomen. Zo koud dat ik nog maar nauwelijks mijn autodeur van het slot kon draaien.

Lees meer...

Buiten is het wit en koud. Binnen behaaglijk en gezellig. Toch de hardloopspulletjes aan en eruit.
In mijn hoofd heeft zich een plan genesteld en dat kan ik niet realiseren als ik binnen blijf zitten.
Buurman schudt meewarig zijn hoofd. Hij vindt de sneeuw prachtig. Geniet er het liefst liggend op de bank bij een knapperend haardvuur van.
Op het schema voor vandaag een WTL, wisseltempoloop. Lijkt me niet verstandig in deze kou op een gladde ondergrond. Ik ben flexibel maar houd me vandaag aan mijn schema. WTL wordt witte trage loop
Onder mijn voeten kraakt de sneeuw, leuk geluid. Koude wind blaast in mijn gezicht, mijn ogen tranen en mijn neus loopt. Kan me niet deren.

Lees meer...
  
 
     
     

Als je denkt dat je alles van me weet heb je het mis. Wat je bijvoorbeeld nog niet wist is dat ik af en toe mannen oppik. Ja, dat is schrikken hè? Dat had je zeker niet van mij gedacht? Het klinkt dan ook erger dan het is.

 

Lees meer...
 
Na gedane arbeid is het goed rusten om te wandelen. Tussen het lopen door. Dat deed ik dus de afgelopen weken. Bornholm was al snel verteerd. De benen voelden prima, alleen mijn voeten protesteerden een beetje. Vooral tijdens de wandeling die ik de dag na die 48 uur deed. Die wandeling leverde wel de meest relaxte vakantiefoto's op van de hele vakantie: Jannet zittend op een bankje, Jannet zittend in het gras, Jannet zittend op het strand, Jannet liggend op een steen, etc. Echt vakantie dus. Maar tussen al die pauzes door wandelde ik toch nog 10 km. Helemaal niet slecht voor iemand die moeite had om die gezwollen voeten in de schoenen te persen.
 
Al snel ging het beter met mijn voeten en wandelde ik samen met Jack op 23 juni 25 km in Dinteloord. Maar na 20 km vonden mijn voeten het toch weer welletjes. Van de organisatie kregen we 2 km bonus dus deze 25 km was eigenlijk 27 km en die laatste 7 km voelde ik mijn onderdanen meer dan ik leuk vond. Daarom stond er een week later een 30 km op het programma. Gouda was deze keer uitverkoren. Mooi weer zou het worden, met af en toe een kleine kans op een buitje. En dus hadden we midden in de polder een flinke hoosbui van een uur en natuurlijk tegenwind. Maar mijn voeten hielden zich prima. En ik ben weer in een dorp geweest waar ik nog nooit van gehoord had, nl. Hekendorp.
Hierna gingen we gisteren richting Tholen voor één van de mooiste en best georganiseerde wandelingen van Nederland. En daar wandelden we weer 30 km. Ook hier kregen we 2 bonus kilometers om extra te kunnen genieten.
 
Even een intermezzo, het waarom hiervan zal je zo meteen duidelijk worden.
Mijn hoofd zit altijd vol met cijfertjes. Tijdens lange wedstrijden ben ik altijd aan het tellen of rekenen. Hoe moe ik ook ben, ik weet vrijwel altijd hoe ver ik ben, hoe ver of hoelang ik nog moet, wat mijn geschatte eindtijd of afstand zal worden, etc. Na het lopen vergeet ik al die cijfertjes meteen weer. Je zult dan ook bijna nooit een cijfertjesverslag van me lezen met allerlei tussentijden want die vind ik niet belangrijk. Mijn PR's weet ik ook niet precies en hoeveel (ultra)marathons ik heb gelopen ook niet. Als je me naar mijn PR's vraagt krijg je als antwoord: ongeveer 3.35, 4.21 of zo, bijna 68 km, iets van 9 uur en 3 kwartier, 109 komma nog wat, 18 uur en pffff wat was het ook alweer, 206 komma een beetje en 304 komma weet ik niet meer. Mijn aantal (ultra)marathons is volgens mij 200 en nog een paar. Een 100e, 200e of welk mooi getal er nog meer mag komen (ultra)marathon plan ik niet en vier ik ook niet. De 100 marathonclub houd ik bij omdat dat handig is voor me als ik eens iets na wil zoeken en mijn PR's kan ik op mijn eigen weblog gemakkelijk terug vinden. Het enige PR (35:24:21) dat ik uit mijn hoofd weet is juist van een loopje waar die tijd totaal niet belangrijk was. Toen wist ik onderweg dus niet hoever ik was en hoever ik nog moest. Raar loopje toch, die Spartathlon.
 
Waarom dit intermezzo?
Omdat ik het bij mijn wandelingen precies net zo doe. Ik schrijf achteraf op hoeveelste wandeling het was, op welke datum en waar. Dat deed ik dus gisteren ook en toen bleek dat het toch wel een bijzondere dag was geweest voor me.
Het was de 7e dag van de 7e maand, ik stond om 7 uur op om mee te doen aan de 7-dorpentocht, welke mijn 77e wandeling bleek te zijn en ik was om 7 uur 's avonds weer thuis. Tel je even de 7's in deze zin en dan blijken dat er 7 te zijn. Ik ben dus 12 uur in de weer geweest deze dag. Voor iemand die de 7 en 12 als geluksgetallen heeft is dat toch wel heel apart. En ik heb het echt niet gepland, ik kwam er pas achter toen ik uitgewandeld was.
 
Ondertussen had ik ook de looptraining na een paar rustdagen weer opgepakt en daarbij had ik geen enkele last van mijn voeten. Het liep al snel weer gesmeerd. Niet te veel maar ook niet te weinig. Eigenlijk precies goed. Veel doen heeft op dit moment geen zin voor me omdat ik over 2 weken alweer aan de start sta van de Baltic Run, 324 km lopen in 5 dagen. Dus sukkel ik tussen Bornholm en de Baltic Run lekker een beetje voort en dat is ook wel eens fijn.
Lees meer...
Lente! Het mooie aan de lente is dat alles weer gaat groeien en bloeien. En als ik dan stukje wandel of hardloop kan ik enorm genieten van fluitende vogeltjes en bloeiende bloemen. Fluitende vogeltjes kan ik niet laten zien op een foto maar bloemen wel. In de afgelopen week gespot, soms zo doodnormaal in het straatbeeld dat je er gedachtenloos aan voorbij gaat:
 
 
 
 
Lees meer...
 
'Goed, dan gaan we beginnen. Gaat U maar lopen, dan filmen we U van de zijkant. Als ik claxonneer mag U stoppen'.
En dus zet ik me gedwee in gang. Anders ben ik nooit zo volgzaam maar nu doe ik netjes wat de chauffeur me opdraagt.
Een cameraman zit op de achterbank achter in het busje en filmt me.
Ik blijf netjes lopen tot ik de claxon hoor en ik mag stoppen. De mannen overleggen. Een gordijn wordt voor de ramen weggeschoven en een nieuwsgierige bewoonster blikt naar buiten. Ze ziet een busje van Omroep Flevoland en een vrouwtje in een paarse jas die gefilmd wordt. Het busje zet zich weer in beweging en ook het vrouwtje in de paarse jas gaat verder. Jammer voor haar dat we weer zo snel weggaan maar ze heeft vanavond wel een nieuwtje voor haar man. 'Dat vrouwtje dat hier altijd langs rent is vandaag gefilmd!' 
'Oké een beetje naar de rechterkant, harder rijden Rick! Zo hard ook weer niet, langzamer!'
We lopen onder de snelweg door, nog steeds op mijn trainingsparcours, en dan het bos in. Daarna weer stoppen om een paar opnames te maken als ik langs kom lopen.
'Ietsje terug en kom maar! Vlak langs de camera! Ja, mooi zo'.
Cameraman achter de paardenbloempluisjes en ik erlangs. Als ik nou heeeeel hard loop zullen dan die pluisjes wegwaaien? Maar ik gedraag me en jog rustig voorbij. Ik ben per slot van rekening ultraloopster en geen hardloopster.
'Nou die kant nog even op. Mooi, dat staat er ook op. Wat loop je soepel, nu begrijp ik dat je het zo lang volhoudt', hijgt hij wanneer hij 100 meter achter me aan gerend heeft met de zware camera in zijn hand.
Een paar meisjes beginnen spontaan te giechelen als ze de camera zien. Zij zullen er zonder pardon uitgeknipt worden.
Nog een paar opnames waarbij ik de bocht om moet komen lopen en daarna nog een stukje achter het busje aan met de cameraman in een ongemakkelijke houding op zijn knieën in een klein hoekje achter in het busje. Ik voel me alsof ik op kop van een belangrijke marathon loop.
Hierna volgt nog een interview. Opstellen op het grasveld aub.
'Iets naar rechts anders groeit er een boom uit Uw hoofd'. De camera moet nog wat lager en de interviewer moet door zijn knieën zakken want anders moet ik naar hem omhoog kijken en dat is weer niet mooi op de tv.
'Prima zo, begin maar'.
Ik geef netjes antwoord op de vragen terwijl ik een beest op mijn been voel kriebelen. Krabben kan nu even niet dus net doen of je niets voelt en gezellig babbelen over het ultralopen en een NK, dat er niet komt, enzo.
Daarna zijn we klaar en nemen we afscheid, zondag kom ik op de tv van Flevoland. Voor heel even wereldberoemd in de polder.
 
Bovenstaand stukje was een deel van mijn training van afgelopen donderdag. Het resultaat van deze 2 km zie je in de volgende 1 minuut en 43 seconden: klik hier.
 
EDIT: Vandaag (zondag) is bekend geworden dat er toch een NK 24 uur gehouden gaat worden.
Lees meer...
En klaar is Kees Jannet! Alle 7 rondes van Heel de Heuvelrug zijn volbracht en daarmee ook mijn mini projectje.
 
Op 27 februari liep ik ronde 3. Deze is 37 km maar omdat er wegwerkzaamheden waren moest ik een stukje omlopen en ik ben nog even een stukje anders gelopen omdat ik naar de pyramide van Austerlitz wilde. Die had ik nog nooit gezien. Begonnen in Zeist en van-daar dus eerst met een omweggetje naar de pyramide. Leuk om een keer gezien te hebben maar ik vond de pyramides in Egypte toch wel een stuk indrukwekkender.
Daarna door naar Woudenberg via een stuk al bekende weg want dit is de overlap met ronde 4 maar dan in tegengestelde richting. Via Maarn en van daaruit door het bos naar Driebergen. Bovenlangs een stukje langs de snelweg maar toch door het bos. Daarna via een omweg naar Slot Zeist. Dat had ik ook nog nooit gezien. En van daaruit weer via het bos naar mijn beginpunt en daarmee kwam ik op 39 km. 
De route staat hier en de foto's hier.
 
Ronde 2 liep ik op 2 maart. Deze ronde is 29 km. Maar omdat ik onderweg een heel leuk trappetje zag heb ik daar nog even extra op getraind. Limburgs Zwaarste staat dit jaar weer op het programma en daar kom je heel wat van die trappetjes tegen. Samen met nog een ommetje vanwege -alweer- wegwerkzaamheden heb ik ruim 32 km gelopen. En dat waren hele mooie kilometers, op een paar kleine stukjes na die vlak langs de snelweg gingen. Het was heerlijk rustig op straat, ik kwam bijna niemand tegen en dat vind ik helemaal niet erg. Vandaag veel bos, een beetje heide, een klein stukje bebouwde kom van Maarn en ietsiepietsie van Doorn, landerijen en het zwerfsteneneiland bij Maarn. Mooi!
De route staat hier en de foto's vind je hier.
 
Tot slot deed ik vandaag, 6 maart, het langste rondje van allen, ronde 1 van 44 km. Weer op redelijk bekend gebied want hier in de buurt wordt ook altijd de Galgenbergmarathon gelopen. A.s. zaterdag kom ik hier dus ook weer. Maar eigenlijk viel het me vandaag een beetje tegen. Veel asfalt en redelijk vaak langs wegen waar ook auto's langskomen. De andere rondjes gingen meestal over smalle fietspaden en was het merendeel onverhard (of kon ik een onverhard alternatief pad nemen).
Toch heb ik wel een aantal dingen gezien van de Galgenbergmarathon zoals Kwintelooijen, het kasteel in Amerongen en de Graftombe van Nellestein.
De route kun je hier zien en de foto's hier.
 
Hiermee is dus mijn projectje ten einde. Ik heb er veel plezier aan beleefd, heb een aantal mooie kilometers gelopen, mooie bekende en onbekende dingen gezien en nieuwe ideeën opgedaan.
Lees meer...
Deze week heb ik 2 rondes van mijn mini projectje 'Heel de Heuvelrug' kunnen lopen, ronde 5 en ronde 4, en dus ben ik nu over de helft.
20 Februari was de dag dat ik ronde 5 kon gaan lopen. Dit is de korste ronde van alle rondjes, nl. maar 27 km. Deze keer de auto geparkeerd in Lage Vuursche, een klein maar gezellig dorp bekend van kasteel Drakensteyn en op dit moment in de belangstelling vanwege de trieste omstandigheden met betrekking tot prins Friso. Het is maandagmorgen en toch is het hier al behoorlijk druk maar er is meer dan genoeg ruimte om te parkeren.
Wanneer ik Lage Vuursche in rijd ben ik onaangenaam verrast. Er ligt hier nog steeds van die vieze witte rotzooi op de straten. Hagel! De eerste 10 km mag ik weer over een glibberig pad lopen. Sommige mensen boffen ook altijd.
Omdat ik goed op moet letten waar ik loop mis ik blijkbaar een richtingaanwijzer. Dus als ik een kilometer lang over een mul zandpad aan het lopen ben pak ik de kaart er maar eens bij. Dit zou een fietsroute moeten zijn en ik kan me niet voorstellen dat je hier nog fatsoenlijk kunt fietsen. Goed gedacht dus want ik blijk al een kilometer verkeerd aan het lopen te zijn.
De eerste 10 km (voor mij dus 12) zijn vandaag de mooisten, door het bos en langs de Soesterduinen. Daarna kom ik in Den Dolder en van daar gaat het via brede lanen naar Bilthoven. Wat een enorme kasten van huizen staan hier. Ook in Bilthoven is het niet slecht wonen zie ik, maar ik ben blij dat ik daarna weer het bos in gestuurd wordt. De laatste 10 km is weer bos.
De route kun je hier zien en mijn foto's hier.
 
Op 24 februari volgde ronde 4, 36 km lang.
Een route met een paar bekende punten voor me. Ik start nl. bij de baan waar de Pijnenburg Bosmarathon van Soest altijd gehouden wordt. Aan deze mooie marathon heb ik 2x deelgenomen.
En onderweg zie ik caravans en als ik daar bij een bocht rechts af sla moet ik meteen over een wildrooster. Verhip, dit ken ik! Dit is het parcours van de 6 uur van Amersfoort. Hier liep ik in 1999 mijn allereerste ultraloop en daarna kwam ik er nog 5 keer terug.
Het is vandaag een beetje klammig weer maar er ligt tenminste eindelijk eens geen sneeuw of hagel op de grond en daar ben ik allang blij om. Ik weet niet hoe het met jullie is maar bij deze temperatuur (10°C) loop ik een stuk soepeler en gemakkelijker dan bij een vriestemperatuur.
Ronde 4 heeft tot nu toe van alle rondes de minste bebouwde kom, de meeste klimmetjes en is het slechts aangegeven. Ik moet regelmatig op mijn kaart kijken maar loop vandaag niet verkeerd. Eén keertje wel bijna maar daar zie ik nog net op tijd dat het bordje verdraaid is.
De route staat hier en de foto's hier.
Lees meer...
Tegenwoordig loop ik vaak in het Gooi en daar zie ik dan van die bordjes van gemarkeerde fietsroutes. Eentje daarvan liep ik een paar maanden geleden al, nl. de Gooilustroute. Op zich niets bijzonders maar een paar bordjes wekten mijn nieuwsgierigheid en dat waren de routes Heel de Heuvelrug ronde 7 en Heel de Heuvelrug ronde 6. Volgens mijn logische redenering zouden er dan ook de rondes 1 t.m. 5 moeten bestaan. En dat klopt. Heel de Heuvelrug is een fietsroute van 200 km om de Heuvelrug heen. Omdat 200 km voor velen te ver is om in één keer te fietsen zijn er verbindingsstukjes gemaakt zodat er 7 rondes zijn ontstaan, variërend van 27 tot 43 km, en het totaal komt dan op 250 km. Waar je kunt fietsen kun je ook lopen en het leek me wel leuk om die rondjes te gaan lopen en daar ben ik dus eind januari mee begonnen.
De bedoeling is dat ik de rondes één voor één van noord naar zuid ga lopen zodat ik elke centimeter van de route heb gezien, dus dat ik met ronde 7 begin en daarna 6,5,4,3,2 en 1.
Op dit moment heb ik de rondes 7 en 6 er opzitten en die waren erg mooi.
 
Op 30 januari ben ik begonnen met ronde 7. Ronde 7 is 38 km en mijn start was bij Naarden Vesting. Deze dag was de eerste van de echte winter en ik liep dus door een koud en besneeuwd landschap. De thermometer gaf -2°C aan en dat was voldoende om de slang van mijn camelbag te doen bevriezen. Slangetje met veel moeite leeggeblazen en daarna ging het beter hoewel zo'n ijskoude slok op je maag niet echt prettig is. Ik ben niet zo'n winterliefhebster en van mij mag het nu meteen 30 graden warmer worden. Dan maar geen sneeuw- en ijspret. Het enige voordeel wat ik kan bedenken aan vorst is dat je dan in een hondendrol kunt stappen zonder dat die smurrie onder je schoenen blijft plakken, tenzij die hondendrol net vers is gelegd natuurlijk.
Ronde 7 begon voor mij dus in Naarden Vesting, ging langs het Gooimeer, een klein stukje door Huizen, over de heide naar Bikbergen (een gehucht waar je na 100 meter al weer uit bent), weer over de heide, langs de Tafelberg (het hoogste punt van het Gooi van maar liefst -schrik niet- 36,4 meter), door Blaricum en Laren, om Bussum heen en dan weer terug naar Naarden Vesting.
De route kun je hier zien en mijn foto's hier.
 
Pas 2 weken later, op 14 februari, kon ik aan ronde 6 beginnen. Deze is 37 km. De winter was (voorlopig) voorbij, een 11 stedentocht zou er niet komen en de dooi was ingevallen. En dus zou deze poldermiep eens een mooie bosduurloop gaan maken. Alleen was ik even vergeten dat de dooi nog lang niet overal de sneeuw en het ijs had doen smelten en zeker niet in een beschut bos. Vol goede moed ging poldermiepje Jannet dus vanaf kasteel Groeneveld bij Baarn op pad om binnen 1 km bijna op haar gat te gaan. Want het fietspad was dus glad. Heel erg glad. En eigenlijk alleen goed begaanbaar met een paar schaatsen. En dat duurde zo'n 8 km. In die 8 km heb ik heel wat afgemopperd en ongeveer 3057 keer aan omkeren gedacht. Maar dat deed ik niet want dan zou ik die gladde weg ook weer terug moeten en ik wist dat na ongeveer 8 km de weg geasfalteerd zou zijn en dat het daar minder glad zou zijn. Dat laatste wist ik niet zeker maar dat hoopte ik. Dus glibberde ik door. Logisch dat ik niemand anders tegenkwam maar dat was wel lekker rustig. Na die eerste 8 km werd het inderdaad beter, alleen tussen de 25 en 27 km kreeg ik nog zo'n stuk. Een mooie route, met minder bebouwde kom dan ronde 7 en veel bos en heide.....en gladheid. Rot winter!
De route staat hier en de foto's hier.
 
Deze 2 rondes waren voor mij redelijk bekend terrein maar vanaf ronde 5 gaat dat veranderen.
Wordt vervolgd.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl