De pijn verdwijnt, de prestatie blijft.
(Jos Lange)
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Jannet Lange
 
 
PR's:
        : 3:34:32 (Utrecht, 2011)
             (3:34:16, Roelofarendsveen, 2012)
50 km   : 4:21:39 (Glimmen, 2011)
100 km  : 9:44:30 (Deventer, 2009)
100 mijl : 18:19:51 (tt Steenbergen, 2012)
6 uur     : 67,971 km (Epe, 2011)
12 uur   : 110,687 km (Santpoort-Noord, 2012) 
24 uur   : 206,258 km (Steenbergen, 2011)
48 uur   : 304,564 km (Bornholm (DK), 2012)
Spartathlon: 35:24:12 (2010)
 
Gelopen:
123 Marathons + 101 Ultra's (12548 km)
In 2013:
16-2: 50 km, Texeltrail, 5.05.32
 2-3 : M, Galgenbergmarathon, 5:19:00
   
Wandeltochten: 
93 wandelingen (2814 km)
In 2013:
5-1  : 25 km, Geldermalsen
26-1: 25 km, Roosendaal*
2-2  : 30 km, Breda
23-2: 25 km, Dordrecht
9-3  : 25 km, Oudenbosch
16-3: 30 km, Leerdam
*hardgelopen
 
 

 

Voor het eerst sinds mijn winterslaapjedipje speld ik weer eens een startnummer op. En niet voor zomaar een loopje maar een heuse trail. Ik ben lichtelijk allergisch voor die naam want die wordt in mijn ogen te pas en te onpas gebruikt. Organiseer je een trimloop die over bospaden gaat? Of door een weiland, over de heide of door de duinen en langs de zee? Noem het een trail en iedereen komt er als vliegen op de stroop op af. Dat mag natuurlijk maar een beetje overdreven vind ik het wel.
Voor zover ik me kan herinneren heb ik nog nooit een echte trail gelopen. Ik liep ze wel maar ze heetten nooit trail. Wel loop, marathon, ultra, zwaarste, rondje, x-uur, x-daagse, Lauf, run of thlon. Dus vol verwachting vertrok ik naar Texel voor mijn trailontmaagding. Dat ik dit nog mag meemaken op mijn 48e.

Lees meer...

Na de wedstrijd schuifel ik pasje voor pasje de gezellige kantine binnen. Ik wil maar één ding en dat is zitten dus ik zet mezelf op het eerste de beste vrije plek neer die ik zie, op een barkruk, en zit dan naast Ron Teunisse. Wat een gelukje. We hebben een leuk gesprek waarbij Ron zijn kennis over het lopen laat blijken want volgens hem loop ik erg mooi. Dat hoor ik wel vaker maar als deze man het ook zegt zal het dan toch wel kloppen. Ik ben niet zo van de heldenverering (zijn we niet allemaal in onze blote billen geboren?) maar voor Ron maak ik graag een uitzonderling en ik vraag heel bedeesd ‘je zult het wel zat zijn dat iedereen het aan je vraagt maar mag ik met je op de foto?’ En zo geschiedde, de eerste mannelijke en vrouwelijke Nederlandse finisher van de Spartathlon zijn vereeuwigd. Ik ben er blij mee.

Wat er voor dit heugelijke feit gebeurde zal ik nu vertellen.


Lees meer...

Hoewel mijn hoofd altijd vol getalletjes zit schrijf ik niet vaak cijfertjesverslagen. Voor deze ene keer zal ik dat wel eens doen. Een dag uit het leven van een Röntgenlauf deelneemster.

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Lees meer...
 
304 Km is niet meer dan een retourtje Almere-Groningen. Met de auto rijd je dat binnen 3 uurtjes, ik had er bijna 48 uur voor nodig.
 
Het mooie van een 48 uurswedstrijd is dat het maar twee dagen duurt. Ja hèhè, dat is zeker weer een stukje Jannet-logica? Yep, dit is om mezelf een klein beetje voor de gek te houden. Want zeg nou zelf, 48 uur klinkt wel heel erg lang, veel langer dan twee dagen. Twee dagen zijn zo voorbij. Zeker als het ook nog dagen in het weekend zijn. Doordeweekse dagen duren veel langer. En dus hoef ik maar twee dagen te lopen, één weekendje. Jos heeft nog meer geluk, die heeft maar liefst twee dagen meer vakantie dan ik. Maar lopen is mijn hobby en in je vakantie heb je juist tijd om die hobby uit te voeren. Dus ging ik van start in de 48 uur van Bornholm.
Plaats van handeling is nabij de grootste stad van dit mooie eiland, Rønne. Iedereen krijgt een startnummer zonder startnummer, alleen je naam staat erop vermeld. Leuk! We lopen op een half verharde en half onverharde ronde van 1032 meter: 500 meter asfalt, een bocht, 500 meter zandpad en weer een bocht. Een paar stukjes zijn vals plat en er zitten een paar vervelende stukjes in waar je uit moet kijken om niet te struikelen over oneffenheden. Geen superparcours maar ook niet echt heel erg lastig. Om de 6 uur wisselen we van looprichting om een te éénzijdige belasting van de spieren te voorkomen.
 
De hele vakantie hebben we mooi droog en zonnig weer behalve natuurlijk als ik ga lopen, op de eerste dag regent het regelmatig. En daar word ik behoorlijk chagrijnig van. Er zijn nog meer redenen waar ik chagrijnig van wordt want waar is de klok? En worden mijn rondetijden wel geregistreerd? Ik hoor geen piepje als ik over de chipmatten loop. We krijgen pas na 4 uur lopen iets van een tussenstand te lezen. Ik tel dus zelf maar mijn rondjes om te weten hoever ik ben.
En dat iedereen een eigen beker krijgt om uit te drinken is goed voor het milieu maar wel ontzettend lastig. De dame achter de verzorgingstafel is van goede wil en zegt dat we alleen maar hoeven zeggen wat we willen hebben en ze zal ervoor zorgen. Maar helaas is er de helft van de tijd niemand aanwezig en komt het er op neer dat we zelf ons drinken in moeten schenken. Het haalt me uit me ritme, voor zover dat al aanwezig is want ik ben veel te veel bezig met al die randzaken. Eén van de redenen dat ik rondjeswedstrijden loop is dat dan alles voor me geregeld wordt en ik me kan concentreren op het lopen. En dat lukt me nu dus absoluut niet. Pas vrijdag tegen de avond kan ik in mijn cocon kruipen en me afzonderen van de ergernissen.
Positief is dat er van alles te eten en te drinken is dus we komen niets te kort. De broodjes zijn lekker knapperig en de pasta warm. 's Nachts krijgen we patat en soep en dat is echt een traktatie. Gelukkig maar dat het eten warm is want als ik wil gaan zitten zie ik dat mijn deken spoorloos verdwenen is. Waar ik ook zoek, nergens zie ik hem. Het is te koud om zonder deken te gaan zitten dus ik loop maar door (en eet warme patat). Ondertussen zoek ik in alle hoeken en gaten of ik mijn deken kan ontdekken en pas tegen de ochtend zie ik onder een stapel andere dekens een puntje van de mijne. Boos trek ik hem er onderuit en dan komt er een bos verwarde haren tevoorschijn. De eigenaar van de bos haren schrikt zich een hoedje en is meteen klaarwakker. Mooi zo, dat zal je leren om andermans spullen te pakken. Duizend excuses zijn mijn deel maar daar schiet ik geen drol mee op, ik heb het &^$E%J!omme ijskoud! Ik vind het best als je mijn deken leent maar zeg het dan tenminste zodat ik me niet rot hoef te zoeken. Ik maak er verder geen woorden aan vuil maar zie tot mijn verbazing dat de bos haren gewoon weer een deken van een ander pakt. 
Als ik Jos die ochtend mijn verhaal doe haalt hij nog een extra deken uit de auto en kan ik mezelf weer een beetje opwarmen. Gelukkig gaat ook de zon schijnen dus dat voelt ook al een stuk beter.
 
De tweede dag gaat ook de 24 uur van start en dat betekent voor de 48 uurslopers dat er wel meer aanspraak komt maar dat onze tussentijden nu nog nauwelijks te zien zijn. Alleen af en toe staat er een mannetje die het computerscherm even wisselt. Maar de meeste tijd ben ik zelf aan het tellen. Gelukkig lukt me dat altijd wel, maar één keertje geef ik mezelf een rondje teveel.
Deze ochtend haal ik al gauw weer een klein mijlpaaltje voor mezelf, 200 km. Ik heb gisteren het eerste mijlpaaltje al gehaald, 100 km. Nu dus op naar de volgende mijlpaal en dat is de 246 km. Een raar getal? Nee hoor, dat is de Spartathlonafstand, voor mij een bijzondere afstand. Als ik die heb gehaald wil ik proberen te slapen. Na bijna 35 uur is het zover en ik ga liggen onder mijn twee dekens. Maar, net als in Keulen, blijven mijn benen bewegen en ik heb ook honger. Dus loop ik weer een paar rondes heel rustig en eet zoveel mogelijk, patat en broodjes en als toetje een paar schijven meloen. Daarna probeer ik weer even te slapen, trek nu 4 shirts en een bodywarmer aan en kruip weer onder de dekens. Maar ik heb het nog steeds koud. Al voordat mijn wekker afloopt ben ik weer opgestaan. Mijn voeten doen nu pijn maar ik durf niet meer van schoenen te wisselen. Ik voel wel dat die voeten weer flink gezwollen zijn en ben bang dat ik niet meer in mijn schoenen kan komen als ze uit zijn geweest. Doorstrompelen dus maar. Die 48 uur duurt nu wel lang, zelfs als het maar twee dagen zijn en regelmatig vraag ik me af of ik het nog wel leuk vind?
De nachten duren hier niet lang want om half 4 is het alweer volledig licht. En dat is maar goed ook want er zijn langs het parcours wel lampen opgehangen maar een flink aantal doet het niet. Sommige stukken van het parcours zijn daardoor pikkedonker en daar moet je dus heel voorzichtig lopen om niet over een boomwortel of steen te struikelen.
Tegen de morgen staat ineens het klamme zweet op mijn voorhoofd en voel ik me duizelig. Wat zullen we nou krijgen? Ik maak een kop bouillon voor mezelf en wandel verder. Het helpt niet echt want zonder dat ik het zelf door heb vlieg ik uit de bocht en beland in het hek. Zo hard loop ik toch niet? Wat nu? Even zitten helpt niet, ik begin als een gek te gapen en voel me raar. Doorlopen dus en een kop koffie nemen. Ik doe vier grote scheppen oploskoffie in een beker en water erbij. De man van de verzorging geeft me melk maar dat wil ik er niet in hebben. 'That's very strong', zegt hij. Ik knik, dat is ook de bedoeling.
Maar als ik een slok neem begrijp ik waarom hij me de melk gaf. WOW! Die komt even binnen! Het is inderdaad een beetje sterk. Sterk en ontzettend vies. Maar het helpt wel, ik ben in één keer weer klaarwakker.
Het lopen gaat nu bijna niet meer, elk uur neem ik een kleine pauze om mijn voeten te ontlasten en langzamerhand zie ik mijn doel om 315 km te lopen vervliegen. Maar 300 km moet mogelijk zijn en dat zal ik halen ook. Ik ga hier simpelweg niet eerder vandaan voordat ik dat gelopen heb! Anders moet ik nog een keer een 48 uur gaan lopen en daar heb ik geen zin in. Vandaag moet het afgehandeld worden, dus doorgaan. Na 47 uur heb ik die 300 km gehaald en volgens Jos kan ik nog makkelijk 5 rondjes lopen. Nou mooi niet! Ik maak de tijd op mijn gemakje vol en loop ook geen restmeters meer. Echnie! Stel je voor dat ik halverwege het rondje finish, dan moet ik dat hele stuk weer terug lopen. Ik pieker er niet over, dat is me veel te ver. En dus stop ik na 47 uur en dik 55 minuten en laat me lekker in het gras vallen. Het eerste wat ik doe is mijn schoenen uit. Wat zijn mijn voeten dik! Aan onder- en bovenkant zitten sponzen, zo lijkt het. En dat doet ontzettend zeer. Maar dat is dan ook het enige. Ik heb totaal geen last van mijn spieren en voor het eerst sinds ik lange ultra's loop heb ik geen enkele blaar. Ook de dagen hierna voel ik me uitstekend, op die voeten na. Ik ben wel nog 3 dagen aan het natrappelen geweest, vooral 's nachts. En vooral mijn tenen deden zo veel pijn dat ik er niet van kon slapen. Toch heb ik de dagen na deze 48 uur gewoon vakantie kunnen vieren en flinke stukken gewandeld. Mede hierdoor waren mijn voeten na twee dagen alweer van normale proporties.
 
Nadat de 48 uur officieel voorbij waren kreeg iedereen een hand van de organisator en een medaille omgehangen. En dat tekent de menselijke benadering van deze loop. Ondanks de minpunten die er zeker zijn in mijn ogen, is dit een goed georganiseerde loop. Aan eten en drinken geen gebrek en aan persoonlijke benadering ook zeker niet. En dat is voor mij één van de belangrijkste dingen die een loopje leuk maken, of juist niet.
 
De prijsuitreiking vond plaats tijdens een gezamenlijke barbecue. Ik ben 2e overall geworden en eerste vrouw. Dat laatste was geen probleem want ik was ook de enige vrouw. Met mijn 304,564 km ben ik dik tevreden. Meer zat er niet in.
De reden dat de meeste mannen achter me eindigden weet ik ook: in het vrouwentoilet lag een huisvrouwenblaadje maar in het mannentoilet lag een soort van Deense Playboy. Tja, dan denk je natuurlijk niet meer aan km’s maken. Goed om te onthouden.
 
Vereeuwigd op Bornholm:
 
Lees meer...
Een wedstrijd met hindernissen maar ik heb hem volbracht. Het was zwaar, vooral de tweede dag. Maar dat wist ik van tevoren. Het resultaat: 2 dikke voeten en 304,564 km.
 
Een verslag volgt nog.
 
Lees meer...
 width=
Webcam in de haven van Rønne
 
Op 8,9 en 10 juni zal ik op Bornholm proberen om weer aan een 48 uursloop mee te doen. Twee jaar geleden deed ik dat ook al eens in Keulen, toen als voorbereiding op de Spartathlon. Deze keer wil ik kijken hoever ik echt kan komen.
 
Een groot verschil met Keulen is dat ik nu niet van die piepkleine rondjes hoef te lopen. Kleine rondjes lopen vind ik niet erg maar in Keulen liepen we wel erg veel bochten en dat ga je voelen.
 
De wedstrijd op Bornholm wordt in de nabijheid van de grootste stad van het eiland gehouden, Rønne. Hoewel het dichterbij Zweden ligt dan bij Denemarken, is Bornholm een Deens eiland en wordt het zonneschijneiland genoemd. Hopelijk doet het eiland zijn naam eer aan als ik er ben. Ik loop nou eenmaal op zonne-energie. De rondes zijn 1032 meter, half verhard en half bospad. Ideaal voor mijn voeten dus.
Er zijn ook andere wedstrijden zoals marathons, een 6 uursloop en het Deense kampioenschap 24 uur voor senioren en veteranen.
Als het goed is worden er tussenstanden gegeven op de site van de organisatie: klik hier (en dan mag je zelf even verder zoeken).
 
Tommelfinger før mig!
 
Weersverwachting
Rønne
 

Lees meer...
 
     
Ik wou dat ik een jongetje was.
 
Ik wou dat ik een jongetje was,
dan kon ik blijven staan als ik plas....
 
Ik zal een geheimpje verklappen: ik kan al staand plassen dus dat is niet de reden dat ik een jongetje zou willen zijn. De reden is dat ik, als ik een jongetje zou zijn, me gewoon kon inschrijven voor een loopje en dan één van de velen zou zijn, dat ik me geen apart geval hoefde te voelen. Dat ik bijvoorbeeld niet af hoefde te wachten of ik aan een NK mee mocht doen. Niet omdat ik niet goed genoeg zou zijn maar omdat ik blijkbaar van het verkeerde geslacht ben. En dat ik dan aan een NK mee zou kunnen doen waar genoeg deelnemers waren, die allemaal serieus van plan zijn om 24 uur te gaan lopen.
 
Neem nu dit NK 24 uur. De inschrijving zou tot 25 april mogelijk zijn maar toen waren er nog maar drie vrouwen ingeschreven. Voor een NK zijn vijf ingeschrevenen nodig waarvan er minimaal drie moeten starten. En dus werd de inschrijving verlengd tot 5 mei. Ik vraag me af waarom ik dan altijd mijn best doe om me op tijd in te schrijven? En zou er nou echt een vrouw zijn die dat leest, in haar agenda kijkt, ziet dat ze dat weekend nog niets te doen heeft en dan besluit dat ze best aan een 24 uur mee kan gaan doen? Ik geloof er niets van.
Op de 5e mei stonden er vier deelneemsters op de startlijst. Geen NK dus....of toch weer wel? Want op 6 mei kreeg ik het bericht dat er toch nog een vrouw bij was gekomen en dus waren er vijf ingeschreven en kwam er toch een NK.
Wie nu denkt dat ik een vreugdedansje maakte heeft het mis. Van die vijf vrouwen is er ten minste één die helemaal niet van plan is om 24 uur te gaan lopen en één vrouw waarvan ik het vermoeden heb dat zij ook niet aan de start zal gaan verschijnen. Deze twee vrouwen zijn op de startlijst gezet om het NK door te laten gaan. Heel aardig natuurlijk van de organisatie maar nu is het een kwestie van medailles verdelen. Ik word liever tiende in een goed bezette wedstrijd dan dat ik bij de eerste drie eindig in een wedstrijd waar ik bij gebrek aan deelneemsters een NK medaille als een soort herinnering krijg.
 
Voor mijn manier van lopen maakt het allemaal niet uit, dat wil ik doen zoals altijd: starten in mijn eigen tempo en me van niets en niemand wat aantrekken. Alleen maar lopen, 24 uur lang. En hoeveel rondjes ik dan heb gelopen zie ik na die 24 uur dan wel. Ik heb natuurlijk wel een wensafstand die ik graag zou willen halen maar dan moet alles meezitten. En wat er dus al niet meezit is het weer, veel te koud voor mij. Geef mij maar minstens 10 graden warmer. 
 
Bij de start lukt het me ook weer goed om bijna als laatste te lopen. Het scorebord doet het (nog) niet maar aan mijn rondetijden te zien loop ik eigenlijk iets te hard. Met alle respect voor de andere deelnemers maar dan lopen er voor me mensen die veel te hard lopen....of ze zijn in bloedvorm, dat kan ook. Mijn vorm is ook niet slecht en ik loop dus maar door en uiteindelijk lukt het me om het tempo wat te drukken. Ik heb vanaf het begin moeite met de matten. Iedere keer weer lukt het me om er bijna over te struikelen. Vanwege mijn ultrashuffle til ik mijn voeten niet hoog op en daardoor blijf ik steeds achter de hobbels hangen. Ook naast de matten lopen helpt niet. En die stoepjes worden ook elke ronde opgehoogd volgens mij.
 
Langs de kant staan bewoners en vrijwilligers die ons aanmoedigen. Ze vragen telkens of het goed gaat, zeggen dat ik er soepeltjes bijloop (heb ik dat al niet eens eerder gehoord?) en ik word Jannetje, Janny, Jenny, meisje en meid genoemd. Dat zullen wel koosnaampjes zijn?
Eten en drinken gaat goed en in de nacht loop ik extra lekker. Het is nu doodstil op het parcours en daar houd ik wel van. Ik zie wel veel mensen wandelen en er gaan ook deelnemers slapen. Ik heb geen slaap en loop nog steeds lekker. Tot het 5 uur wordt, dan krijg ik het ineens ijskoud. Het gras is wit van de rijp dus is het waarschijnlijk rond het vriespunt. Ik trek een extra bodywarmer aan en dat helpt enigszins. Wel krijg ik last van benauwdheid en ik begin misselijk te worden. Door een hoge luchtvochtigheid? Ik heb geen idee maar het wordt al erger. Meestal helpt cola wel maar dan moet het wel Coca Cola zijn en dat is hier volgens mij niet. Tegen de tijd dat Jos weer op het parcours komt ben ik het lopen aan het afwisselen met wandelen om energie te sparen want ik kan niets meer eten en drinken. Jos kan toveren en ergens haalt hij een blikje echte cola vandaan. Maar het is al te laat, ik krijg het niet meer naar binnen. Daardoor begin ik me ook al leger te voelen en het lopen gaat al slechter. Vaak heeft een dag te weinig uren maar deze dag heeft er voor mij zes te veel.
 
Ik probeer er achter te komen hoe ik in het klassement lig, dat geeft al aan dat het slecht met me gaat want dat is heel on-Jannets. Maar als we medailles aan het verdelen zijn wil ik op zijn minst proberen om een strijd te leveren voor zilver anders had ik net zo goed na die 18 uur kunnen stoppen, of zelfs na 1 uur want er doen toch maar drie vrouwen mee en dan had ik ook brons gehad en geen ellendig gevoel.
En dus probeer ik erachter te komen hoe het met Mieke gaat en hoeveel kilometers we uit elkaar liggen in het klassement. Dat valt niet mee want het staat niet op het scorebord en ook niet op de computer bij de verzorging. Wel bij de doorkomst maar dan moet je echt goed zoeken en 2 km bij je eigen stand optellen want over 10 meter loop je over de chipmatten en heb je er een rondje bij. Het klinkt allemaal heel simpel maar het valt in werkelijkheid niet mee, niet als je er al een uurtje of 20 op hebt zitten en je je niet goed voelt.
Ik kan nu niet meer dan wandelen en regelmatig moet ik gaan zitten vanwege de misselijkheid. Mieke heeft haar dip vannacht gehad en is weer opgeknapt. Ze is één van de weinigen die nu nog hardloopt. Gelukkig ben ik dus niet de enige die het zwaar heeft.  Ik neem me voor om zo lang door te strompelen tot ik er zeker van ben dat Mieke me niet meer in kan halen en dat is na 23,5 uur. Dan ga ik zitten en vind het wel genoeg. Ik ben niet van plan om in mijn ellendige situatie ook maar één stap teveel te doen. Ook niet echt op zijn Jannets maar het kan me allemaal geen bal meer schelen. Genoeg is genoeg en volgende maand heb ik weer een loopje. Mijn afstand kan me geen ene mallemoer schelen.
Jack helpt me mijn schoenen uit te doen, Bob doet mijn voeten door mijn broekspijpen en Jos helpt me in drie jassen. Het toppunt van verwennerij maar ik zit alleen maar te bibberen en te jammeren.
 
Was het dan alleen maar kommer en kwel? Nee, absoluut niet. De eerste 18 uren waren best leuk. Ik heb verschillende leuke ontmoetingen gehad, heb dus maar liefst vijf koosnaampjes gekregen en heb zelfs nog een PR op de 100 mijl weten te lopen. Vraag me niet hoe want dat weet ik niet.
Nog meer goed nieuws is dat ik wel dikke handen kreeg maar nauwelijks dikke voeten en dat is ook wel eens anders geweest. En ik heb maar twee blaren!
Maar het allerbeste nieuws is dat ik deze keer niet ben flauw gevallen. Dat zal dan wel komen doordat ik nu in de wedstrijd uit heb gewandeld. Normaal doe ik dat na een wedstrijd.
 
Over mijn race ben ik vanzelfsprekend niet laaiend enthousiast maar ook niet vreselijk teleurgesteld. De 188 km die ik bij elkaar sprokkelde valt me nog niet eens tegen maar wel de manier waarop het ging. Beter gezegd: het ging niet en dat is jammer maar geen ramp. Die dagen horen erbij.
Ik kreeg dus zilver op dit NK en heb daar best een zware strijd voor moeten leveren met Mieke. Of ik blij moet zijn met deze herinneringsmedaille weet ik nog steeds niet. Vraag me dat over een paar maanden maar.
 
Foto's van Jos Lange: hier (bij gebruik ervan op het web zou ik het netjes vinden als je de bron erbij vermeld).
Lees meer...
 
Dit is het dan, mijn herinnering van Steenbergen. Een handdoek en een zilveren medaille en natuurlijk een hoofd vol met indrukken. Ik liep 188,228 km, werd 2e Nederlandse vrouw in een wedstrijd die een NK genoemd werd maar waar voor mijn gevoel iedereen een handdoek als herinnering kreeg en de Nederlandse vrouwen allemaal nog een medaille extra. Alleen mochten wij met z'n drieën nog uitmaken wie welke kleur kreeg. Ik mocht de zilveren mee naar huis nemen. Een mooie kleur en ik had hem nog niet van een NK 24 uur. Hij gaat bij de verzameling en misschien word ik er ook nog wel eens blij mee. Niet omdat ik liever een gouden had gewild maar omdat ik liever tiende in een goed bezette wedstrijd wordt dan bij de eerste drie te eindigen in een wedstrijd waar maar drie deelnemers zijn.
 
Die 188 km is veel minder dan waar ik op gehoopt had maar dat maakt me niet zoveel uit. Ik ben geen robot die op bestelling even een goede wedstrijd loopt en deze dag was niet mijn dag. Waar het aan lag? Ik was de laatste 8 uur misselijk door de kou en het -voor mijn gevoel- benauwde weer. Kon niet meer eten en drinken en was dus totaal leeg. En als je dat bent heb je met alles moeite. Het parcours met de vele scheefliggende klinkers, bochten, het schelpenpaadje, de hobbelige matten waar ik steeds bijna over struikelde en de zere benen die ik door de scheve weg kreeg gingen me irriteren. En de DJ had geluk dat ie ver van het parcours stond anders had ie nu zijn apparatuur naar de reparatie kunnen brengen. Daar staat tegenover dat de organisatie perfect is en de vrijwilligers zijn geweldige mensen die je in iedere ronde een hart onder de riem steken. Daar ligt het niet aan.
Ik ben tevreden....denk ik. Maar daar ben ik nog niet helemaal uit. Een NK waar maar drie deelnemers zijn hoeft voor mij niet. Mijn afstand valt me nog mee en ik liep zelfs nog een PR op de 100 mijl. Maar deze dag heeft me wel gesterkt in mijn besluit dat ik hier voor het laatst mee heb gedaan. Dat heeft me zelfs op de been gehouden (tussen de rustpauzes door). Dit was mijn laatste deelname in Steenbergen, mijn laatste NK 24 uur. Drie maal is genoeg. Twee keer goud en één keer zilver is een mooie score....denk ik.
Eind deze week zal ik een langer verslag schrijven over hoe ik mijn dag heb beleefd.
Lees meer...
 
Een ieder die eerder bij Willem in Limburg heeft gelopen weet
-dat dit heel slecht voor de slanke lijn is, vandaar Limburgs Lekkerste.
-dat je dan een prachtig parcours voorgeschoteld krijgt, vandaar Limburgs Mooiste
-dat je dan elk heuveltje van Limburg minstens één keer op en af bent gelopen, vandaar Limburgs Zwaarste.
Deze loop heeft dus echt alles, vandaar dat ik het Limburgs All inclusive noem. Wel zo handig want dan hoef ik niet steeds weer te schrijven hoe goed de verzorging was, hoe mooi het parcours was en hoe zwaar het was. Over de piepende draaihekjes en klaphekjes zal ik het ook niet hebben, evenmin als over die verdraaide trappen. Waar ik het wel over wil hebben is dat Willem en Annemarie echt weer alles uit de kast hebben getrokken om er een onvergetelijke dag van te maken. Aan niets ontbreekt het de lopers. Als ik dan echt wat moet verzinnen had het van mij wat warmer en droger gemogen. Maar dat kan niemand regelen, zelfs Willem en Annemarie niet.
 
Ik zie deze 100 km weer als een training. Een mooie, pittige lange duurloop. De langste voor....ja voor wat eigenlijk? In elk geval voor de 48 uur van Bornholm op 8 t.m. 10 juni. En voor Steenbergen? Ik ben bang dat er geen NK voor vrouwen gehouden gaat worden, gezien het aantal inschrijvingen tot nu toe. Maar het is voor mij nu ook te laat om nog iets anders te plannen. Steenbergen is wel dichtbij en dat is ook niet onbelangrijk. Eerst hier maar eens kijken hoe die 100 km gaat en dan ben ik nog ruim op tijd om me in te schrijven.
 
En het ging goed. Het ging heel goed, ontspannen en soepel. Ondanks de regenbuien, de hagelbui en die ene onweersklap. Ondanks de zeker 20 plaspauzes die ik moest houden. En ondanks de modder die òf met kilo's tegelijk aan je schoenen bleef kleven òf die het parcours in één grote glijbaan veranderde òf je tot je enkels omvatte en die probeerde je schoenen te bemachtigen (mooi niet gelukt!). En ondanks de kou, zeker als je even stil had gestaan bij de verzorgingsposten om een lekker stuk vlaai op te eten want dat is uitstekend hardloopvoer. De chips, boterhammen, ontbijtkoek, dropjes, wafels, koekjes, cola, sinas, water en alles wat ik nog vergeet om op te noemen smaakten ook goed.
Het lopen ging ook goed dankzij de uitstekende uitgepijlde route. Foutlopen kon alleen als je zelf niet goed oplette en dat deed ik 2x. Maar daardoor heb ik wel het dorpje Eijs kunnen bewonderen. Stom van mezelf want ik ben hier met de wandelvierdaagse al geweest en wist dus dat we dat zandpad linksaf hadden moeten nemen en niet de lange drukke asfaltweg moesten volgen. Nieuw dit jaar waren de verfstippels als aanvulling op de pijltjes. Dat maakte het nog extra duidelijk (en extra stom van mezelf om fout te lopen).
Ook nieuw dit jaar was het laatste stuk van de route. I.p.v. vlak asfalt heeft Willem als uitsmijter nog een 2 km lang modderpad gevonden met uiteraard een trap erin. Dus als je denkt dat je alles hebt gehad kun je daar je allerlaatste kleine beetje energie nog kwijt. Ik vind het een verbetering dus wat mij betreft blijft het zo. 
 
Tot mijn grote verassing stond er 6 km voor de finish een vrouw die me enthousiast aanmoedigde en me bij mijn naam noemde. Wie was dat nou? Het bleek Anne te zijn, helemaal hiernaar toe gekomen om me aan te moedigen. Echt geweldig.
Anne, nogmaals bedankt. 
 
 
 
 
 
 
 
Jos mocht dit jaar van Willem op stap met Jet. Zij hebben samen alle pijltjes van de eerste 25 km opgeruimd. Daarbij heeft Jos door het glijden in de modder een spierverrekkinkje opgelopen en nu loopt ie dus moeilijker dan ik. Ik heb alleen een klein beetje stramme bovenbenen.
Als herinnering krijgen alle deelnemers dit jaar een handdoek met daarop je naam en de afstand waar je je voor hebt ingeschreven, een extra motivatie om die afstand ook daadwerkelijk uit te lopen.  Hemelsblauw, zo had ik de lucht vandaag ook graag willen zien maar je kunt niet alles hebben. Van Willem krijg ik nog een Limburgse vlaai omdat ik de eerste vrouw op de 100 km ben. Ik wist niet dat dit een wedstrijd was? Hij smaakt naar meer, net als dit mooie loopje.
Oja, ik heb 12.53.41 genoten.
Lees meer...
 
Elk jaar heb ik een paar wedstrijden waar ik goed zou willen lopen. De rest is bijzaak. Ook dit jaar is dat weer het geval. Toch zijn er dan vaak wel tussendoorwedstrijdjes die dan ineens goed blijken uit te vallen. En ook dat is dit jaar weer het geval.
Starten zonder speciaal doel bevalt mij het beste. Gewoon beginnen en dan maar zien hoe je je voelt. Zo heb ik het deze keer ook weer in Gilze gedaan. Deze ultraloop is onderdeel van een pittige trainingsweek en ik verwacht er dan ook niet zo veel van. Bovendien ben ik afgelopen woensdag met mijn antibioticakuur begonnen en sindsdien is het oorlog in mijn toch al gevoelige darmen. En daarbij maakt het niet uit of ik stilzit of aan het lopen ben dus ik kan net zo goed naar Gilze gaan. Wat kan me gebeuren? Misschien moet ik de bosjes in voor wat rappe kak, zoals Jack het zaterdag benoemde tijdens onze wandeling. So what? Dat moet ik wel vaker dus dat heb ik al getraind. Het allerergste wat er kan gebeuren is dat het niet lekker gaat en dat ik moet uitstappen. Als dat alles is? Dat zou dan ook geen ramp zijn.
Lastig is het wel als je zo vaak naar de wc moet maar ik moet niet zeuren. Deze ultraloop is georganiseerd door de Stichting de Lotgenoten. En voor wie niet weet wie dat zijn: dat zijn (ex)kankerpatiënten. Ik heb alleen maar een beetje buikpijn, ik weet waardoor het komt en ik weet dat het volgende week weer voorbij is. Dus schoenen aan en gewoon gaan lopen. 
 
Het parcours is veranderd t.o.v. de voorgaande jaren. Dit jaar lopen we 6 rondes en daarmee 62,5 km. Het rondje bevalt me wel, niet al te lange rechte stukken en grotendeels langs landerijen en een stuk bos. Het weer werkt ook nog eens mee en is voor mij vrijwel ideaal. Het zonnetje schijnt volop en daar loop ik toch al een stuk lekkerder door. Dat blijkt ook wel want de eerste ronde gaat in 54 minuten. Veel te hard! Maar de tweede ronde gaat zelfs nog harder. Dat is echt niet de bedoeling maar het lukt me niet om het tempo te laten zakken. Dit tempo voelt goed dus dan moet ik het er maar mee doen. Precies zoals de bedoeling was. Beginnen en zien hoe het gaat. Het gaat dus ontzettend goed.
In de vierde ronde krijg ik wel buikpijn en mijn kuit voelt ietwat stijf. Een extra beker water en aan de andere kant van de weg gaan lopen verhelpt de stijve kuit en de buikpijn verergert niet dus ik vind het prima. De vijfde ronde verloopt weer zonder problemen. Na 5 rondes hebben we 52 km gelopen en ik heb daar een tijd van 4.26. Trek daar 2 km  (±10 minuten) vanaf en mijn 50 km PR is vandaag flink verbeterd. En in de vorige ronde had ik mijn marathontijd al bijna geëvenaard. Een prettig idee hoewel ik er verder niets aan heb.
De laatste ronde is een twijfelgevalletje. Moet ze wel de bosjes in of toch niet? De benen voelen nu ook wel wat zwaarder dus ik ga wat langzamer lopen. Dat lukt nu moeiteloos. En wat maakt het uit of ik er een minuutje sneller of langzamer over doe? Ik loop toch al boven verwachting goed en daar ben ik superblij mee. En ik ben nog superblijer met hoe het gegaan is want zonder sanitaire stop weet ik toch maar mooi die 6 rondes te volbrengen. En daar had ik 5 uur, 20 minuten en 53 seconden voor nodig. Had me dat vooraf verteld en ik had je hard uitgelachen. Deze rappe kakmadam is dus uiterst tevreden. Ze werd ook nog eerste vrouw en 6e overall.
 
PS De antibioticakuur lijkt aan te slaan. De plek op mijn been wordt sinds vanmorgen minder. Dat is toch wel een opluchting voor me. Nog vijf dagen slikken en dan is Jannet weer zo goed als nieuw.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl